Adoptie gedicht: ‘Eindelijk in ons midden’

Zo welkom, zo gewenst
dit kindje
met een onuitwisbaar verleden
ontvangen om lief te hebben
Dit kindje
geen bloed van ons bloed
maar van dezelfde Vader

Met donkere ogen kijk je ons aan
Het lijkt alsof je het ziet
Nog in een reflex strek je je handjes uit
Het lijkt alsof je het voelt

Je hoeft niet meer alleen te gaan
Je hoort bij ons van nu af aan
Ons hart stroomt over van geluk

Toen ik werd geboren
nam God mij bij de hand
daarom ging ik niet verloren
in dat verre, arme land