Adoptie gedicht: ‘God heeft je in je moeders buik geweven’

Nu je er eindelijk bent zijn wij heel gelukkig
je hoofdje, je handjes, voetjes klein
je ziet nog weinig, verstaat geen woorden
maar voelt misschien dat wij er zijn
om je te dragen op onze armen
om je jouw weg te laten gaan
je haard te zijn om aan te warmen
om, als je het wilt, naast je te staan

Wie weet zag ze je in weemoed gaan
geen plaats voor jou in haar bestaan
wie weet ooit met hoeveel smart
met hoeveel pijn ze in haar hart
van jou toen afstand heeft gedaan...

Kom, ons kind mag je nu zijn
al is jouw leven nu nog klein
een toekomst, een nieuw leven
dat willen wij je geven
ons hart en huis zijn ook voor jou
liefde maakt een mens van jou...

Zo welkom, zo gewenst
dit kindje
met een onuitwisbaar verleden
ontvangen om lief te hebben
Dit kindje
geen bloed van ons bloed
maar van dezelfde Vader

He who set the stars in space
came by this way today
he left a tiny bundle
within our hearts to stay

He brought to us a miracle
and from the very start
he gave us love unspeakable
boundless love within our heart

What began as only two of us
for all the world to see
by the miracle of adoption
we became a family