Je schopjes, je hikjes
heb ik als eerste gevoeld
Maar later waren ze ook
voor je vader bedoeld
Bij de geboorte was je mooier
dan wij ooit hadden durven dromen
Waarom ben je dan vier dagen later
toch weer van ons afgenomen?
Overlijdensgedichten – pagina 77
Ik zie in je ogen een lichtje
dat fonkelt en straalt nou en hoe
Ik schrijf nu voor jou dit gedichtje
en doe dan je oogjes maar toe
Ik heb in het donker gelopen
maar steeds door jouw lichtjes geleid
Want of ze nu dicht zijn of open
die lichtjes zie ik altijd
— Peter van Lierop
De moeder kijkt omhoog
naar die grote hemelboog
Zij heeft tranen in haar ogen
denkt aan het kind dat eens in haar heeft
bewogen
en uit haar werd geboren
dat ze nu door de dood heeft verloren
Vraagt zich af waarom het zo moest zijn
het verdriet doet zoveel pijn
Zij hoort de wind die fluistert
en zij luistert
Maar de wind kan haar ook niet helpen
om haar tranen te doen stelpen
Zij voelt alleen maar het gemis
om het kind dat er niet meer is
De moeder wordt nooit meer degene die zij
ooit was
die ging heen met haar kind, zijn as...
De zee fluistert mij toe
dat ik je weer zal zien
de wolken groot en klein
de golven hard en zacht
beloven mij dat we eens samen zijn
dus ik wacht en ik wacht...
We hadden je graag beter gekend
en aan iedereen verteld
hoe bijzonder je bent...
Heel even mocht je bij ons zijn
ons mooie mannetje, zo lief en klein
Je was als een zonnetje en straalde gewoon
we waren zo blij met je, ons broertje, onze
zoon
Helaas, voor jou zou er geen toekomst zijn
bijna niets kunnen, maar wel heel veel pijn
We zullen voor altijd verbonden zijn met
stevige liefdeslijnen
en jij zult ons verdere leven in ons hart blijven
schijnen
Het was een moeilijke beslissing
maar we hebben je laten gaan
want dit was voor jou geen leven
geen menswaardig bestaan
Als de vleugels van een vlinder
als een kerstbal dun als glas
zo breekbaar als bevroren blaadjes
gevallen boven op het gras
Zo teer was ook jouw korte leven
er kwam voor jou helaas geen start
en zo breekbaar als die blaadjes
zo gebroken is mijn hart
Zo sterk als alle liefde op de wereld
straal jij als sterretje op ons neer
misschien wil jij, mijn kleine hummel
over ons waken, keer op keer
Jij kon slechts leven in mijn lichaam
putte alles uit mijn kracht
ooit hoop ik er vrede mee te vinden
lieve Jaimy, rust maar zacht
Zo'n kwetsbaar meisje en sterk tegelijk
we voelden ons met jou zo rijk
Maar helaas, je was ziek en je kon het niet
meer aan
verscheurd door verdriet moesten we je laten
gaan
En al was je maar voor even in ons leven
je hebt ons heel veel liefde gegeven
Ondanks al het gemis en de pijn
zal je altijd bij ons zijn
Vlinderkind
Slechts even kind
Tot je meeging met de wind
Vlinderkind...
Als de zon ondergaat
de maan hoog staat
zullen de sterren aan de hemel komen
waar ik jou terug vind
mijn eigen sterrenkind
Zo kortstondig
zo snel weggenomen
maar je blijft bij ons
waar je ook bent
Ik zie je voor me
zo ontzettend klein
maar heel mooi
om trots op te zijn
ik mocht je niet leren kennen
ik mocht geen moeder voor je zijn
het doet pijn
de mensen vergeten
ach, ze moesten eens weten
hoe mooi je was
dan begrijpen ze pas
dat ik je niet zo snel gaan laten kan
je nog in mijn hoofd zit elke dag
ze willen er niet over horen
maar je bent echt geboren
je was ons kind
al was je zo klein
Als een ballonnetje
dat danst in de wolken
op weg naar het licht
van de eeuwigheid
Vaarwel, lieve jongen
Ergens onaantastbaar ver
schittert dierbaar
een kleine ster
en is stil getuige
van ons geluk