Overlijdensgedicht kind: ‘De moeder kijkt omhoog’
De moeder kijkt omhoog
naar die grote hemelboog
Zij heeft tranen in haar ogen
denkt aan het kind dat eens in haar heeft
bewogen
en uit haar werd geboren
dat ze nu door de dood heeft verloren
Vraagt zich af waarom het zo moest zijn
het verdriet doet zoveel pijn
Zij hoort de wind die fluistert
en zij luistert
Maar de wind kan haar ook niet helpen
om haar tranen te doen stelpen
Zij voelt alleen maar het gemis
om het kind dat er niet meer is
De moeder wordt nooit meer degene die zij
ooit was
die ging heen met haar kind, zijn as...
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden kind gedichten
Voor Lex
Ook al heeft niemand je gezien
zal geen mens jouw stem ooit horen
vergeten mensen zelfs je naam
ben je voor sommigen nooit geboren
Voor ons ben jij de oudste zoon
hoe kunnen wij jou ooit vergeten
je leeft voor altijd in ons hart als Lex
want zo zul je heten
— Jennefer
'k Hield vast omsloten in mijn hand
een schone edelsteen
zo zuiver en zo schitterend
vond ik er nimmer een
Het was mijn eigendom, mijn schat
geschenk van God de Heer
geen ander die 't bewaken zou
zo liefdevol en teer
Doch zie daar vroeg op zek're dag
de meester mijn juweel...
ik smeekte Hem: "ach Vader, nee!
dat niet, dat is teveel!"
Toen sprak de Heer zacht tot mij:
"ik doe het uit liefde, kind
opdat gij eenmaal in mijn kroon
het schoner wedervindt"
"Ach Heer, 't is mijn grootste schat
mijn wondere diamant
ik zal er trouw voor zorgen Heer
met liefdevolle hand"
"Dat weet ik" sprak des Vaders stem
"maar als men rooft uw steen?"
geen dief heeft ooit de drempel van
mijn woning overschreen
En waar uw dierbaar kleinood is
daar zal ook uw hart zijn
uw schat is slechts voorgegaan
en straalt in zonneschijn
God sprak - mij trof een diepe blik
vol deernis, mild en zacht -
toen heeft Hij stil mijn kostbare schat
in veiligheid gebracht
In 't vale morgenlicht
stond ik, verblind van smart
en drukte toen de lege doos
zacht schreiend aan mijn hart
Toch sprak ik: "Vader ik vertrouw
op Uw onfeilbaar Woord:
ik weet dat nu mijn liefste bezit
ons beide toebehoort!"
— ingezonden door Sonja Bazelmans
Weet je wel kleine meid
wat je met me hebt gedaan
in die veel te korte tijd
van jouw aardse bestaan?
Jij hebt mij meer mens gemaakt
ik sta nu dieper in het leven
je hebt me in mijn hart geraakt
je hebt me zoveel moois gegeven!
Sinds het afscheid besef ik pas
dat ondanks de grote pijn
ik dankbaar ben dat jij er was
en dat ik jouw mama mocht zijn!
— Linda van Leeuwen; ter nagedachtenis aan Robyn
Lieve ...(naam overleden kind)...
Eerder van jou bevallen
die 9 maanden vreugde bracht aan allen
de vreugde bracht meteen verdriet
afscheid nemen wilden we niet
We wilden je liefde en aandacht geven
zoals elke ouder zou doen in het leven
we wilden je graag leren kennen
en hadden je flink willen verwennen
Nu zal het zo zijn
maar niet met jou en dat doet pijn
eindelijk zijn we nu weer terug blij
blij om jouw nieuwe zusje
maar was jij er maar bij