Overlijdensgedicht: ‘Mijn liefde blijft aanwezig’
Mijn liefde blijft aanwezig
zal niet worden uitgeblust
Maar er is geen hand meer in de mijne
geen mond meer die mij kust
Geen lach meer in de verte
geen streling door mijn haar
Niet meer samen zitten
en kijken naar elkaar
Onwerkelijk is nog het gemis
maar ik moet nu leven
met hoe eenzaam, eenzaam is
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Nooit meer jij
maar liever dan dat te aanvaarden
droom ik dat je er nog bent
héél dicht bij mij
Nooit meer jij
de dood is onherroepelijk
't besef doet schrijnend pijn
van nooit meer wij
Nooit meer jij
wat overblijft is de herinnering
aan liefde, zo warm en zuiver
tussen jou en mij
Verdriet is verdrietig
Huilen en pijn
Steken in je hart
Verdriet is niet fijn
Verdriet gaat ooit over
Maar nooit helemaal
Want er is altijd een plekje in je hart
Dat altijd bevroren blijft en nooit ontdooit
— Maartje Knippels
Ik zie je in bloemen
Ik zie je in de zon
al ben je niet meer zichtbaar
ik speur je warmtebron
Steeds voel ik jouw nabijheid
steeds ben jij om mij heen
door wat wij samen hadden
voel ik me niet alleen
Gelijk het gras is een kortstondig leven
gelijk een bloem die op het veld verheven
wel sierlijk pronkt, maar krachteloos en teer
wanneer de wind zich over het land laat horen
dan knakt haar steel, haar schoonheid gaat
verloren
men kent en vindt haar standplaats zelfs niet
meer