Overlijdensgedicht: ‘Er dansten sterretjes in je ogen’

Je was zo welkom
we dachten aan je
gaven je een naam
en hielden van je
ook al was je nog maar zo klein
Slaap maar lief meisje
droom maar fijn
we zullen nog heel lang
in gedachten bij je zijn
Dag kleintje

— Crystel

Er is de pijn om het gemis
En dankbaarheid om wat wij kregen

Mijn vader sterft: als ik zijn hand vasthoud
voel ik de botten door zijn huid heen steken
ik zoek naar woorden, maar hij kan niet
spreken
en is bij elke ademtocht benauwd

Dus schud ik kussens en verschik de deken
waar hij met krachteloze hand in klauwt;
ik blijf zijn kind, al word ik eeuwig oud
en blijf als kind eeuwig in gebreke

Wij volgen één voor één hetzelfde pad
en worden met dezelfde maat gemeten;
ik zie mezelf nu bij zijn bed gezeten

Straks is hij weg, en heeft hij nooit geweten
hoe machteloos ik hem heb lief gehad

In onze gedachten was je
In onze gedachten ben je
In onze gedachten zul je altijd blijven