Overlijdensgedicht: ‘Als je deze wereld achter laat’
Als je deze wereld achter laat
weten wij niet welke weg je gaat
Is dat naar het wijde zwerk in 't heelal
ach... wie weet wat 't worden zal
Misschien is er wel een hemels wegenplan
maar wat weten wij aardse mensen daar nu
van
Maar onze Schepper in het Paradijs
vangt je zeker op na deze lange reis
Ook wij komen eens zo ver
maar waar gaan we heen, naar welke ster?
Dat blijft het eeuwig raadsel van ons bestaan
tot 't ook voor ons tijd is om te gaan
Meer overlijdensgedichten
Oma, hoe was het toen
Beste Oma
Oma, hoe was het toen
nu is er niets meer aan
u bent er niet
en dat doet ons allen veel verdriet
— ingezonden door Fam. Best
Een doffe, droge, felle pijn
Een doffe, droge, felle pijn
omvat en wurgt mijn hele denken
mijn ziel en zinnen zijn zo leeg
ik kan geen aandacht schenken
Aan de helderwitte morgendauw
die als een sprei van fijn satijn
ligt uitgespreid: 't graf bedekkend
de pijn dreunt als een droef refrein
Waarom heb ik steeds vergeten
te zeggen dat ik van haar hield?
't is nu te laat; de kist gesloten
wat heeft mij jarenlang bezield?
De kist zakt langzaam in de aarde
en op 't zwartgerande lint
lees ik wat ik had moeten zeggen:
tot ziens mama, uw dierbaar kind...
Als ik 's avonds slapen ga
Als ik 's avonds slapen ga
Komen veertien engeltjes bij me staan
Twee aan mijn hoofdeind
Twee aan mijn voeteneind
Twee aan mijn linkerzij
Twee aan mijn rechterzij
Twee die mij dekken
Twee die mij wekken
Twee die mij wijzen
Naar het hemels paradijs
Als een vlinder naar het licht
Als een vlinder naar het licht ben je ons vooruit
gevlogen
Onbereikbaar ver en toch zo heel nabij
Om voor eeuwig in Zijn huis te wonen
waar geen pijn of verdriet meer zal zijn
en waar God de tranen zal wissen van je ogen
Dag ons lieve kleine meisje
wij zijn nu hier om voor het laatst afscheid van
jou te nemen
Maar weet lieverd, dat jij voor altijd een
plekje hebt in ons hart
We laten je gaan maar zullen jou
in onze herinneringen koesteren