Overlijdensgedichtje: ‘Er is niets dat moeilijker is’

Als een bloem zo is het leven
't begin is teer en klein
De een die bloeit uitbundig
de ander geurt heel fijn
Sommige bloemen blijven lang
weer anderen blijven even
Vraag niet bij welke bloem je hoort
dat is 't geheim van het leven

Zoveel soorten van verdriet
ik noem ze niet
Maar één, het afstand doen en scheiden
en niet het snijden doet zo'n pijn
maar het afgesneden zijn

Al vijf lange jaren zonder jou
Waarom moest dit nou gebeuren?
Wij hadden verder met jou willen leven
Mijn kleinste meisje, onze zus
Nooit, nee nooit ben jij uit onze gedachten
Missen doen wij jou steeds meer
Men zegt: verdriet dat slijt
Maar weet men ook wanneer?

Tot het laatst toe wilde je leven
door je sterke wil hiertoe gedreven
Je geest nog op volle kracht
maar over je lichaam had je geen macht