Overlijdensgedichtje: ‘Aan een tere draad van tranen’

Beetje bij beetje moesten we je verlaten
we konden niet zo goed meer met je praten
Die blik, die stilte deed vaak zeer
de moeder en oma van vroeger was je niet
meer
Maar nu je voorgoed bent heengegaan
zeggen wij "Dank je" voor al wat je hebt
gedaan

Gevochten als een tijger
Sterk als een beer
Je kwam er bovenop
Telkens weer
Maar het werd een oneerlijke strijd
Je hebt er voor geknokt
We zijn trots op je meid

Je bent er geweest
en zal altijd wel ergens zijn
al zal de pijn minder worden
en zwijgen anderen over jou
ik zal je altijd meedragen
waarheen ik ook ga
ik zal je bestaan nooit ontkennen
maar het kost moeite eraan te wennen
dat je er nooit echt zult zijn

Voor Arjen

Je had reeds een plek in ons hart veroverd
de gedachte aan jou had ons al maanden
betoverd
Ons geluk zou weldra compleet zijn
met een mensje erbij, weer zo klein
We zouden met z'n vieren een heerlijk leventje
leiden
is wat we vaak tegen elkaar zeiden
Waarom duurde het zo even?
Waarom mochten we je niet langer onze liefde
geven?
We blijven achter met mooie herinneringen en
vragen
de tijd gaat door, we zullen dit moeten dragen
In onze harten zul je altijd blijven voortleven
al mochten we je bestaan nooit beleven

— Ineke Brouwer