Overlijdensgedicht: ‘Hij was allang zichzelf niet meer’
Hij was allang zichzelf niet meer
hij kon het niet meer aan
we hoopten, zittend rond zijn bed
dat hij rustig heen zou gaan
En na zijn laatste zucht was het
of hij zichzelf hervond
alsof hij op de drempel
van een ander leven stond
Ik ben even blijven kijken
ben even blijven staan
en voelde iets van een wonder
door de stille kamer gaan
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Twee in elkaar gesloten handen
het is altijd een geheim
het kan heel persoonlijk wezen
het kan ook een beginnen zijn
Het kan een troost zijn, medeleven
het kan een steun zijn, woordeloos
het kan ook een afscheid wezen
voor altijd, meedogenloos
Maar wat die handdruk ook betekent
wat het dan ook wezen mag
het geheim ligt tussen deez' twee handen
een troost, een steun, een groet, een lach
Ik droom van het land
waar hemel en aarde elkaar verbinden
Ik wil daar heen
en hoop jou daar dan te kunnen vinden
Maar ik weet, het is een ijdele hoop
want hoe ver ik ook loop
er komt geen einde aan de horizon
en ik maar dromen dat ik jou bereiken kon
De dood is het wakker worden
uit de dromen van de nacht
De ziel vindt zijn weg
naar het licht terug
— Nari
We knew that you had tired
when no longer could you hold on
our tears were shed upon you
for no longer could we be strong
But our bond remains unbroken
special memories we have to keep
inside our hearts, forever more
when you have gone to sleep