Overlijdensgedicht: ‘Hij was allang zichzelf niet meer’
Hij was allang zichzelf niet meer
hij kon het niet meer aan
we hoopten, zittend rond zijn bed
dat hij rustig heen zou gaan
En na zijn laatste zucht was het
of hij zichzelf hervond
alsof hij op de drempel
van een ander leven stond
Ik ben even blijven kijken
ben even blijven staan
en voelde iets van een wonder
door de stille kamer gaan
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Hoog boven mijn hoofd
in de diep zwarte lucht
zie ik allemaal sterren
voor niets op de vlucht
Eén daarvan ben jij
en ik sla overstromend van liefde
een diepe zucht
— Femke Russchenberg
Twee handen aan een ragdun touw
de dunne draad des levens
daaraan had jij je vastgeklemd
hopend, wachtend en onwetend
Hopend dat het goed zou gaan
vechtend voor je leven
onwetend dat de tand des tijds
je touw had doorgevreten
Toen kwam je eind, je touwtje brak
het einde van het bestaan
en ben je stilletjes, maar trots
naar ma op weg gegaan
Ga nu maar rusten kleine meid
ik weet het: je bent moe
je bent te klein voor deze strijd
vlieg naar de sterren toe
En als ik jou weer tegenkom
dan dansen we in 't rond
til ik je hoog op in de lucht
je voetjes van de grond
En tot die tijd denk ik aan jou
mijn kleine lieve schat
en weet dat jij het liefste bent
dat ik ooit heb gehad
Zijn leven was een bont palet
Nog zoveel kleuren mogelijk
Zijn kwast viel plotseling stil
Wie geeft nu kleur aan ons leven?