Overlijdensgedicht: ‘Menigeen klopte aan jouw deur’

Wij moeten eens scheiden
hoelang ook vereend
hoe trouw onze liefde
hoe innig gemeend
hoe vast ook gestrengeld
de band die ons bindt
wij moeten eens scheiden
van familie en vrind

Wanneer ik morgen doodga
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield

Vertel het aan de wind
die in de bomen klimt
of uit de takken valt
hoeveel ik van je hield

Vertel het aan een kind
dat jong genoeg is om het te begrijpen
Vertel het aan een dier
misschien alleen door het aan te kijken

Vertel het aan de
huizen van steen
vertel het aan de stad
hoe lief ik je had

Maar zeg het aan geen mens
ze zouden je niet geloven
ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man, alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou...

— Hans Andreus

When I am dead, my friends
Sing no sad songs for me
Plant thou no flowers at my head
Nor shady cypress tree
See that my ashes be strown out
In the sea, disperse and wet;
And if thou wilst, remember
And if thou wilst, forget

Pretty flower in my hair, ivory wings tipped
with gold
They tell me I'm an angel now, and that I'll not
grow old
I've passed through heaven's door and left you
all behind
But my memory will live on in every heart and
mind

The clouds are my playground now, the rainbow
is my slide
I've much more to discover, with angel Gabriel
as my guide
I can sit on the moon and see the seasons
change below
In the summer I'll send sunshine, in the winter
I'll send snow

Every breath of wind you feel is my kiss upon
your cheek
And when you're safe in bed at night, through
the window I will peak
When times get tough, I'll be there to hold your
hand
Even though I'm no longer with you, I'm forever
your Aron

— Patsy van Andel; ingezonden door Astrid van Velp