Overlijdensgedicht: ‘Er zijn mensen die de hoop snel opgeven’

Zeven maal om de aarde te gaan
Als het zou moeten op handen en voeten
Zeven maal om die ene te begroeten
Zeven maal over de zeeën gaan
Schraal in de kleren, wat zou het ons deren
Konden uit de dood wij die éne maar keren

Heel langzaam gingen wij je verliezen
Slechts wij konden nog voor je kiezen
Je stille blik deed ons vaak zeer
Onze moeder was je al lang niet meer
En nu je echt bent heengegaan
Kunnen wij je alleen maar danken
Voor alles wat je voor ons hebt gedaan

Een dag zonder jou
is een tuin zonder bloemen
Een dag zonder jou
is een dag zonder licht
Een dag zonder jou
kun je geen dag meer noemen

Je was er maar zo kort
toch was het een heel leven
We hadden allemaal
zoveel aan jou te geven