Overlijdensgedicht: ‘Zijn stem zwijgt voor altijd’
Zijn stem zwijgt voor altijd
zijn ogen voorgoed gesloten
de oneerlijke strijd
heeft hij voor ons besloten
Ik weet, hij is niet meer
maar begrijpen doe ik het niet
waarom kwam hij niet weer
toen hij ons hier achterliet
Het gebeurde te snel
hij ging te vroeg
ik heb je nodig
we hadden nog zoveel voor de boeg
Meer overlijdensgedichten
Ongewild en onverwacht
Ongewild en onverwacht
niemand had dit gedacht
's morgen vroeg van huis
's avonds niet meer thuis
Twee handen aan een ragdun touw
Twee handen aan een ragdun touw
de dunne draad des levens
daaraan had jij je vastgeklemd
hopend, wachtend en onwetend
Hopend dat het goed zou gaan
vechtend voor je leven
onwetend dat de tand des tijds
je touw had doorgevreten
Toen kwam je eind, je touwtje brak
het einde van het bestaan
en ben je stilletjes, maar trots
naar ma op weg gegaan
Niet te begrijpen, niet te bevatten
Niet te begrijpen, niet te bevatten
We hebben pas nog fijn gepraat
Het noodlot lijkt niet in te schatten
Wat is het toch snel te laat
— Rolf Captijn
Eén jaar
Eén jaar
het is nog steeds niet echt
en elke dag weer een nieuw gevecht
van buiten een lach, van binnen een traan
voor het oog met ons drieën verder gaan
soms gaat het goed, vaak heel zwaar
maar we redden het wel, wij met elkaar
trots kun je op ons zijn
we doen het goed, ondanks de pijn
en in ons hart, dat blijft een feit
gewoon met ons viertjes.... voor altijd
Staat het er niet tussen?
Laat er een schrijven die precies past. Dit heb je al gekozen:
- Overlijden
- Gedicht