Overlijdensgedicht: ‘Zijn stem zwijgt voor altijd’

Zwijgzaam, stil en zonder vragen
wilde hij zijn ziekte dragen
hij vocht met al zijn levenskracht
voor elke nieuwe dag en nacht
zo is hij langzaam, moegestreden
uit ons midden weggegleden
en na een dappere maar ongelijke strijd
uit zijn lijden nu bevrijd

When we lose someone
close to us
time eventually passes
and life goes on...
but the sadness
still lingers inside us

We want you to know
that we understand
how hard it must be
for you still...
because we still feel
the sadness, too

— ingezonden door San Nevelsteen

Op een morgen heb je langs de weg een engel
ontmoet
En jij ging mee
Plukt nu de sterren in een verloren paradijs
Waarom kan de hemel niet op aarde beginnen

Papa, jij was zo mooi als de zon
Ik dacht dat je nooit sterven kon
Waarom was je zo moe?
Kom ik ooit nog naar je toe?
We vinden je zo lief
Daarom deze brief
Het kwam zo onverwacht
Papa, je had zoveel kracht

— Tom van Thienen