Overlijdensgedicht: ‘Twee handen aan een ragdun touw’
Twee handen aan een ragdun touw
de dunne draad des levens
daaraan had jij je vastgeklemd
hopend, wachtend en onwetend
Hopend dat het goed zou gaan
vechtend voor je leven
onwetend dat de tand des tijds
je touw had doorgevreten
Toen kwam je eind, je touwtje brak
het einde van het bestaan
en ben je stilletjes, maar trots
naar ma op weg gegaan
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Ik heb het leven liefgehad
zo omarm ik ook het eeuwige
wie mij liefheeft, heeft ook het leven lief
heb verdriet, maar vindt het plezier weer terug
alleen om mij dat plezier te doen
Niemand weet waarom geluk soms wegwaait....
In het leven kun je niet achteruit
Je kunt niet van de herfst naar de zomer gaan
Niet naar de avond van morgen
Je kunt niet teruggaan om alleen de mooiste
dagen te beleven
Of om diegene die er niet meer is te
ontmoeten
En te zeggen "Ik hou van jou"
Je bent er geweest
en zal altijd wel ergens zijn
al zal de pijn minder worden
en zwijgen anderen over jou
ik zal je altijd meedragen
waarheen ik ook ga
ik zal je bestaan nooit ontkennen
maar het kost moeite eraan te wennen
dat je er nooit echt zult zijn