Een kindje / baby overleden gedicht: ‘Al maanden kunnen we je hartje horen’

Zo vol belofte van leven
je schopte en trappelde fijn
zo zonde dat jij juist geen kans had
om voor ons een kindje te zijn

Toch blijf je altijd onze eerste
het mooiste kind dat er maar is
een prachtige baby van buiten
van binnen zo hopeloos mis

Je was een gewone geboorte
je was er te snel niet meer bij
ons verdriet om jou wordt nooit vergeten
al zijn we ooit nog eens zo blij

Weet je wel kleine meid
wat je met me hebt gedaan
in die veel te korte tijd
van jouw aardse bestaan?

Jij hebt mij meer mens gemaakt
ik sta nu dieper in het leven
je hebt me in mijn hart geraakt
je hebt me zoveel moois gegeven!

Sinds het afscheid besef ik pas
dat ondanks de grote pijn
ik dankbaar ben dat jij er was
en dat ik jouw mama mocht zijn!

— Linda van Leeuwen, ter nagedachtenis aan Robyn

Het verdriet om ...... gaat nooit meer over
maar jouw komst verzacht wel wat de pijn
we zullen heel veel van je houden
we hopen dat jouw leven lang en gelukkig zal
zijn

Vreugde en verdriet zijn aan ons voorbijgegaan
Een kind mocht komen, de ander moest gaan
Wij dachten: straks met z'n vieren, o wat fijn
Maar helaas, dit mocht niet zo zijn
Sydney mocht niet meer bij ons komen
Dus hebben wij afscheid genomen
Ondanks dit grote verdriet
Vergeten wij onze Fabian niet
Met hem zijn wij ontzettend blij
We hebben er een hele mooie zoon bij

— W.P. Meyer