Overlijdensgedicht: ‘Hij had de schoonheid van de akkers’
Hij had de schoonheid van de akkers lief
't land van vruchtbaarheid en ruimte
tot ook zijn dromen kleiner werden
een tuintje, een plaatsje, dieren en wat gerief
maar nu een hemel zonder grenzen
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Ik zou zo graag nog even met je praten
En je m'n bloementuintje laten zien
Want toen je nog op aarde was
En ik je aan kon raken
Zag ik jouw mooie tuintje niet
Maar had 't druk met andere zaken
Herfst
Het laatste blad viel van de tak
Er zal geen nieuw meer groeien
De tak sterft af, net als het blad
En nimmer zal hij meer bloeien
Ik zie je voor me
zo ontzettend klein
maar heel mooi
om trots op te zijn
ik mocht je niet leren kennen
ik mocht geen moeder voor je zijn
het doet pijn
de mensen vergeten
ach, ze moesten eens weten
hoe mooi je was
dan begrijpen ze pas
dat ik je niet zo snel gaan laten kan
je nog in mijn hoofd zit elke dag
ze willen er niet over horen
maar je bent echt geboren
je was ons kind
al was je zo klein
Vrienden van liefde en leven
ontvangt er mijn laatste groet
hoe graag was ik bij jullie gebleven
maar het is voorbij...
...voorgoed...