Overlijdensgedicht: ‘Hij had de schoonheid van de akkers’
Hij had de schoonheid van de akkers lief
't land van vruchtbaarheid en ruimte
tot ook zijn dromen kleiner werden
een tuintje, een plaatsje, dieren en wat gerief
maar nu een hemel zonder grenzen
Meer overlijdensgedichten
Hij was allang zichzelf niet meer
Hij was allang zichzelf niet meer
hij kon het niet meer aan
we hoopten, zittend rond zijn bed
dat hij rustig heen zou gaan
En na zijn laatste zucht was het
of hij zichzelf hervond
alsof hij op de drempel
van een ander leven stond
Ik ben even blijven kijken
ben even blijven staan
en voelde iets van een wonder
door de stille kamer gaan
Wij willen je de rust gunnen
Wij willen je de rust gunnen
al is vol droefheid ons hart
Jouw lijden zien, je niet kunnen helpen
dat was onze grootste smart
— Jeanette Wijnants-Dammer
Ga nu maar rusten kleine meid
Ga nu maar rusten kleine meid
ik weet het: je bent moe
je bent te klein voor deze strijd
vlieg naar de sterren toe
En als ik jou weer tegenkom
dan dansen we in 't rond
til ik je hoog op in de lucht
je voetjes van de grond
En tot die tijd denk ik aan jou
mijn kleine lieve schat
en weet dat jij het liefste bent
dat ik ooit heb gehad
Jij kindje, ons kindje
Jij kindje, ons kindje
wij zijn zo blij
dat jij geboren bent
En ons meisje ........
de middelste in de rij
blijft er op een heel speciale wijze
ook áltijd bij
— Ina Sipkes de Smit
Staat het er niet tussen?
Laat er een schrijven die precies past. Dit heb je al gekozen:
- Overlijden
- Gedicht