Overlijdensgedichtje: ‘Geschreven voor eeuwig’

Bij jou mocht ik komen
met mijn pijn en mijn verdriet
Jij kon naar mij luisteren
jij veroordeelde mij niet
Jouw troostende woorden
die arm om mij heen
Ik zal jou nooit vergeten
soms voel ik me zo alleen
De pijn, de angst, de onmacht
van binnen doet het nog zo zeer
Dan denk ik terug
aan wat jij hebt gezegd
En dan, dan gaat het wel weer

De zon ging voor haar onder
je hart schreeuwt om een wonder
pijn.... waarom zij
verdriet.... waarom wij
geen antwoord
geen raad na dit verdwijnen
de tijd moet helen
wil de zon weer gaan schijnen

— ingezonden door Sjoukje

Al een lange tijd zijn wij je kwijt
Je was er wel en ook weer niet
Vaak deed ons dat veel verdriet
Je ging steeds verder bij ons vandaan
Tenslotte moesten wij je laten gaan

Als een klein wit wolkje
gedreven door de wind
kwam je even bij ons
even was je ons kind

Ik kijk naar omhoog
en zie als in een vlucht
een klein wit wolkje gaan
langs de helder blauwe lucht