Geboortegedichtje: ‘Een mensje klein en teer’

Twee ogen kijken je aan
Twee ogen om even bij stil te staan
Een nieuw leven, een nieuw begin
Een uitbreiding van jullie gezin
Tranen van ontroering, zo'n klein lijfje, nog zo teer...
Raken je dieper dan je kunt zeggen, keer op keer

Haar handen
Jouw handen
Onze handen
Geborgen in Zijn trouwe hand

In haar eerste levensjaren
blootgesteld aan veel gevaren
weggenomen uit haar land
met pijn voor altijd ingebrand
Een mensje nog zo kwetsbaar en klein
dat steeds maar vraagt waar haar ouders zijn
is aan ons toevertrouwd
en heeft een hartje van goud

Zon zien en stralen doorgeven
blij zijn en je glimlach laten vallen
over 't gelaat van 'n ander
dat is de bodem
waarin alle geluk tot bloei komt