Geboortegedichtje: ‘Na negen maanden bij mama is het nu’

Een ver land
Een klein mens
Een huis vol liefde
Een grote wens

Geboorte
een wonder
zo oud als de schepping
en toch telkens weer nieuw

Een baby
één van zo velen
maar uniek voor ouders
die juist dáár zo blij mee zijn

Gevoelens kun je niet verwoorden
zodra je je kindje in handen houdt
Je kunt slechts blij en dankbaar zijn
dat zoiets moois je wordt toevertrouwd

In februari was ik nog een wens
In maart en april nauwelijks leven
Maar in mei en juni begint het al
Ik ben een reden tot overgeven
In juli, augustus krijg ik de schuld
Van duizenden zoetzure bommen
En de grootste belediging volgt in september
Het wordt vast en zeker een jongen
Dus in oktober trap ik de vliezen aan stukken
Ik heb m'n geduld verloren
Ik laat me daar in een hoekje drukken
Dan word ik nog liever geboren!

— ingezonden door Marion Lorijn-Visser