Tweede derde vierde kindje geboortegedichtje: ‘Onze wieg bleef niet leeg’

Tien vingertjes, tien teentjes
twee spartelende beentjes
Ons zesde kleine wonder
het blijft toch heel bijzonder

Nog een keer blijde verwachting
nog een keer zwanger gaan
Nog een keer bij een wiegje
met hemdjes in je handen staan
Nog een keer in je armen
zo'n hulpeloos hoopje mens
Dat je ogen doet verwarmen
was onze heimelijke wens
Nog een keer barensweeën
nog een keer geboortepijn
En dan met z'n allen
ziels gelukkig zijn

— ingezonden door C.J. van de Ploeg

Heel lang heeft het moeten duren
En Lisa bleef maar vragen vuren
Waar blijft de baby? Wanneer is het tijd?
Maar ze is er nu: een prachtige meid!
(Waar blijft de baby? Wanneer komt ie toch?
Maar hij is er nu: een heerlijk joch!)

Ons klavertje vier...
Vier blaadjes aan een stengeltje
voor elk blad één bengeltje
elke bengel zijn eigen verhaal
we houden van ze allemaal...