Adoptiegedichtje: ‘Na jaren van wachten, hopen en dromen’

Wie weet zag ze je in weemoed gaan
geen plaats voor jou in haar bestaan
wie weet ooit met hoeveel smart
met hoeveel pijn ze in haar hart
van jou toen afstand heeft gedaan...

Kom, ons kind mag je nu zijn
al is jouw leven nu nog klein
een toekomst, een nieuw leven
dat willen wij je geven
ons hart en huis zijn ook voor jou
liefde maakt een mens van jou...

Eindelijk in ons midden
Zo welkom in ons hart

Uit ons ben jij niet geboren
Je kwam uit een land hier ver vandaan
Toch mag jij nu bij ons horen
Jouw leven vormt een deel van ons bestaan

God heeft je bij ons gebracht
Samen mogen wij nu voor jou zorgen
Hij geve ons de wijsheid en de kracht
In Zijn hand zijn wij geborgen

Niemand kon vertellen hoe lang het ging duren
Je was iedere seconde in onze gedachten
We telden de weken, de dagen, de uren
We wilden je halen maar moesten nog
wachten...

Nu ben je hier,
eindelijk thuis aangekomen
We genieten van jou, hoe je speelt, hoe je
lacht
Ons hart stroomt over, je vervult onze dromen
We houden van jou, nog veel meer dan
verwacht!

— Sonja van Arem