Adoptiegedichtje: ‘Donkere haartjes op je kruin’

Na lang wachten en veel geduld
wordt onze grootste wens vervuld
al ben je niet uit ons geboren
toch zul jij nu bij ons horen
een dochter, nu nog zo klein
wij zijn dolgelukkig
jouw papa en mama te mogen zijn

Wie weet zag ze je in weemoed gaan
geen plaats voor jou in haar bestaan
wie weet ooit met hoeveel smart
met hoeveel pijn ze in haar hart
van jou toen afstand heeft gedaan...

Kom, ons kind mag je nu zijn
al is jouw leven nu nog klein
een toekomst, een nieuw leven
dat willen wij je geven
ons hart en huis zijn ook voor jou
liefde maakt een mens van jou...

Jij lief kind
verlangd, verwacht
die nu de dag inkijkt
met donker zwarte ogen
vind hier je thuis
verdriet en lach
en vrienden
heel je leven

Plotseling een ster
en opeens ook twee
en voor we het wisten
straalde de hemel mee