Adoptiegedicht: ‘God begint met lief te hebben’
God begint met lief te hebben
legt Zijn zegen op dit kind
dat zal leven in een wereld
waar het zoveel vragen vindt
Als geluk en vrede breken
in de dagelijkse sleur
als de weg schijnt dood te lopen
is er steeds een open deur
Als het kind gaat vragen stellen
naar de zin, de achtergrond
geeft U dan zelf dan antwoord Here
aan dit kind van Uw verbond
Laat het U toch mogen zoeken
als het naar de toekomst vraagt
als 't verleden al de schaduw
van veel schuld en onmacht draagt
Dat het U toch lief mag hebben
dit, door U gezegend kind
dat mag leven in een wereld
waar het U als Vader vindt
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer adoptie gedichten
Nu je er eindelijk bent zijn wij heel gelukkig
je hoofdje, je handjes, voetjes klein
je ziet nog weinig, verstaat geen woorden
maar voelt misschien dat wij er zijn
om je te dragen op onze armen
om je jouw weg te laten gaan
je haard te zijn om aan te warmen
om, als je het wilt, naast je te staan
Een land ver weg, een mensje klein
Voor ons bestemd, geluk van boven
We kunnen bijna niet geloven
Dat we haar ouders mogen zijn
— Sonja van Arem
Geluk is als de glimlach van een slapend kind
dat bij het ontwaken liefde weet
Geluk, jouw donkere ogen
die ons aankeken, die dag, dat uur
De warmte van jouw kinderhart
is als 't vuur dat schakels samen smeedt
tot een gezin, een band van lange duur
Je bent niet uit mijn buik gekomen
Jij kwam uit een heel ver land
Maar desondanks, mijn kind
Is er een moederband
Je bent een stukje van mezelf
Precies zoals m'n "eigen"
En dat snappen alleen maar zij
Die zelf een adoptiekindje krijgen
— Mevr. M. Riksten- Brouwer; ingezonden door Mirjam de Boer