Dieren gedicht: ‘Poezen gedicht’

Als dieren konden praten

Als dieren konden praten,
al was het maar voor even.
Wat blijft er dan nog over van de mens.

Of steken we daarna ons hoofd,
nog dieper in het zand.
En leven we voort,
in zogenaamde onwetendheid.

Dit laatste, is dat wat ons van dieren scheidt.
Zij leven in de pijn van de werkelijkheid,
iedere seconde van de dag.

— Ingrid van der Weegen

Apen en mensen.
Mensen en apen.
Mensapen misschien?
Aapmensen als ik beter zou zien?
Mensen willen zo graag op apen lijken
Achter hun rivieren en achter hun dijken.
Een mens ziet de aap door zijn eigen bril.
Een brilaap ziet de mens zoals die zelf wil.

Mensen gedragen zich soms als apen,
Zodat je denkt dat ze de aap naapen.
Heeft god ons geschapen naar eigen beeld?;
En de aap aan ons gegeven,
Opdat de mens zich niet verveeld?
Heeft Darwin de mens bij de aap ingedeeld,
Omdat door de evolutie zoveel eigenschappen worden gedeeld?

Apen zijn soms net als mensen.
Mensen hebben soms apenwensen.
De mens brult om een broodje aap.
De brulaap handelt primair, recht voor zijn raap.
Een mens is vaak apetrots,
En lijkt op een baviaan, wanneer die zich klopt op zijn borst.

Mensen kijken graag naar apen.
Het lijkt een waarheid voor het oprapen.
Heeft God ons geschapen naar zijn eigen beeld;
En bij de schepping iets van de aap aan ons toebedeeld?
Heeft Darwin zich zo kunnen vergissen?;
Want volgens hem stamt de mensaap af van de vissen.

Apen en mensen.
Mensen en apen.
Aapmensen misschien?;
Mensapen als je de mens beter zou zien?
Wanneer een mens zijn spiegelbeeld ziet,
Komt er een aap uit de mouw;
Hij ziet dan de aap in zichzelf,
En denkt wat lijk ik op jou.

— Willem Bernardus Tijssen

lijkt het
of de wereld
niet meer draait
Dat enkel donkere wolken
zich samenpakken
een ijzeren hand
mijn hart
aan stukken graait

Nog voor heel even
lig je in m'n armen
en kijkt me met
droeve kraaloogjes aan
Voel je zachte adem stokken
pijn is nu weldra gedaan
rustig mag je slapen gaan.

— Droomster

Wie zit daar hoog in de bomen
Van een zangcarriere te dromen?
Wie ziet zich nu al reeds staan
Op een podium in de scala te Milaan?
Wie produceert 's ochtends vroeg uit
gouden keel de hoogste noot?
Wie wekt wat leeft tussen boomkruin
En op de waterlelies in een boerensloot?

Is het de spreeuw, mees of leeuwerik?
Is het de duif, uil of zwezerik?
Nu, hoog op tak zie je haar voorover
Buigen; klinkt in heldere vogeltaal
De zuivere ochtend roep van de nachtegaal,
Die zich voorneemt dat wat leeft tussen
Boomkruin en boerensloot van haar kunnen
Te overtuigen; in haar exercitie van toonladders
En vooroverbuigen.

Ja, hoog op de tak treedt
Zij reeds op; in ware verrukking voert
Zij zichzelf naar de top. Zij die van
Eigen kunnen zo bewust de wereld in
Vrede wakker kust.

— Willem Bernardus Tijssen