Och vlinder
Och vlinder met je bonte kleuren
zou je mij a.u.b. op willen beuren
om te zweven op jouw vleugels
licht en in vrijheid zonder teugels
van bloem tot bloem en hemelblauw
ver weg van al wat mij hier verdriet
och zonnevlinder kom toch gauw
vergeet mij nietβ ik wacht op jouwβ.
— Mathilda van Bentum-Hofker
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer dieren gedichten
Zacht en klein;
Een prachtig rood bruine kleur;
Een vacht als goudbruine likeur.
Een sierlijke pluimstaart;
Wollig, fier recht omhoog, zo gewoon;
Springt hij op een tak in de boom.
Vlak voor mij op het pad
rent ook nummer twee;
Ze gaat met haar vriendje mee.
Razend snel en vrolijk
Rennen ze door het bos
Over het het pad en het zachte mos.
Klimmen kunnen ze als de beste,
Terwijl de zon schijnt
In het westen.
Men ziet ze bezig,
Heel handig met twee pootjes;
Daarmee eten ze hun dagelijkse portie nootjes.
Heel zacht en voorzichtig
Leg ik mijn eigen nootjes neer;
Wie weet, misschien komen ze dit keer.
Ik loop een stukje achteruit
en wacht tot dat ze beneden komen.
Ze stellen mij niet teleur en de buit wordt meegenomen.
Een schitterend schouwspel zo iets mee te maken.
twee eekhoorntjes in het bos
Die mijn nootjes kraken.
— Willem Bernardus Tijssen
Koninklijk schudt het paard zijn manen
En overziet het de piste bij een hooggewaardeerd.
Het paradeert door de arena en overtuigt het publiek
Van zijn kunnen, zoals het heeft geleerd. Het springt
Door een hoepel, over de laatste hindernis en draaft
Spoorslags naar zijn stal ten einde van een belevenis.
Nog eenmaal ziet het om naar zijn publiek
Schudt het zijn manen met een edele chique.
Zo geeft het drie maal daags acte de presence
Op de passen van zijn paardendans. Blijft het
Trots excelleren; het publiek zal het blijvend waarderen.
Want het beste paard staat niet graag op stal;
Het wil blijven excelleren voor een publiek in duizendtal.
— Willem Bernardus Tijssen
bindt mij niet vast
al ben ik voor jou een last
mijn vleugels wil ik uitslaan
om de weide wereld in te gaan
wanneer mag ik boeken
om mijn Valken familie te bezoeken
laat me nu maar los
al veel te lang mis ik mijn bos
maar dat is het ergste niet
mijn stilste verdriet
zal ik je bekennen
is........
dat ik misschien nooit meer kan wennen
aan mijn natuurlijk bestaan
wat heb je met mij gedaan
— Marill Meijs
Een streepjeskater uit Opende
die 't wielrijdersmuziekkorps kende
en hoorde van hun optreedplan
wilde meeblazen in Japan.
Hij oefende zijn wangen rond
met een cornetto aan de mond
maar toen hij klaarstond in ornaat
was er geen fiets op katermaat
dus blies hij "Sterren in de States"
op zijn Japanse rollerskates.
— Coby Poelman - Duisterwinkel