Dieren gedicht: ‘Als dieren konden praten’
Als dieren konden praten
Als dieren konden praten,
al was het maar voor even.
Wat blijft er dan nog over van de mens.
Of steken we daarna ons hoofd,
nog dieper in het zand.
En leven we voort,
in zogenaamde onwetendheid.
Dit laatste, is dat wat ons van dieren scheidt.
Zij leven in de pijn van de werkelijkheid,
iedere seconde van de dag.
— Ingrid van der Weegen
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Past hierbij — meer dieren
Mussen
ergens hoor ik leven
met mijn hoofd geheven
kijk ik rond
gescharrel op de grond
twee mussen
het lijkt of ze kussen
schijn bedriegt
de een vliegt
naar een hoge boom
de ander blijft sloom
wachten
smachten
dan komt hij terug
geeft dan vlug
wat voer in de bek
van de jonge mus
die had wel trek
het leek wel een kus
— Marill Meijs
Jij die zich gracieus voortbeweegt
Ik volg jou.
Ik aanbid jou.
Jij prachtige vlinder.
Jij die zich gracieus voortbeweegt.
Jij die mij zonder woorden vertelt,
in wat voor een wonderlijke wereld
ik leef.
— Ingrid van der Weegen
Klinkt In Heldere Vogeltaal
Wie zit daar hoog in de bomen Van een zangcarriere te dromen? Wie ziet zich nu al reeds staan Op een podium in de scala te Milaan? Wie produceert 's ochtends vroeg uit gouden keel de hoogste noot? Wie wekt wat leeft tussen boomkruin En op de waterlelies in een boerensloot?
Is het de spreeuw, mees of leeuwerik? Is het de duif, uil of zwezerik? Nu, hoog op tak zie je haar voorover Buigen; klinkt in heldere vogeltaal De zuivere ochtend roep van de nachtegaal, Die zich voorneemt dat wat leeft tussen Boomkruin en boerensloot van haar kunnen Te overtuigen; in haar exercitie van toonladders En vooroverbuigen.
Ja, hoog op de tak treedt Zij reeds op; in ware verrukking voert Zij zichzelf naar de top. Zij die van Eigen kunnen zo bewust de wereld in Vrede wakker kust.
— Willem Bernardus Tijssen