Sinterklaasgedichten

Vol vertrouwen legt hij zijn kleine bruine
handjes in die van mij.
Ik heb zwarte piet gezien vertelt hij me
met glanzende bruine ogen.
Zo, en was je bang ? vroeg ik hem
Tuurlijk niet zegt mijn kleinzoon stoer.
Ook niet van Sinterklaas hoor.
Hij knelt zijn armpjes om mijn nek.

Maar Sinterklaas is heel oud. Echt wel en
weet je ? zwarte piet heeft lippenstift op.
Dat heb je vast verkeerd gezien beweer ik.
Hij weet me te overtuigen, knikt heftig
zijn donkere krullen.

Het grote nieuws moet hij me nog vertellen
want zwarte piet had ook pepernoten voor
Cavan. Nana ? zou piet niet weten dat Cavan die nog niet eten kan?

Tamara kijkt me lachend aan en ik knuffel onze
prins. Dat was Kane zijn grote zorg.
Het was hem niet opgevallen dat Piet wel erg donker was of Sint blank

Dat hij en Cavan "donkere" kinderen zijn daar staat
hij niet bij stil enkel dat Cavan pepernootjes niet
eten kan (dat had Piet toch moeten weten)
We stellen hem gerust en Tamara zegt:

“Gelukkig hoeven we hem nog niets uit te leggen als
hij sinterklaas kapoentje zingt…” want Kane, och
hij ziet alles nog door kinderogen.
Hij ziet al deze dingen gewoonweg niet.

Sinterklaas is weer in ' t land
en de maan schijnt door de bomen
en de kinderen gaan dromen
in hun kinderledikant.

Sinterklaas is weer in ' t land
en de Zwarte Pieten zingen
over zeer geheime dingen
die ze vinden aan het strand.

Sinterklaas is weer in ' t land
en ik denk aan lang geleden
toen de dagen stil vergleden
door een sprookjes winterland.

Sinterklaas is weer in ' t land
maar die langgeleden dagen
zal ik altijd goed bewaren
in mijn kinderledikant.

Het heerlijke avondje is bijna gekomen
Je krijgt de pakjes van je dromen
Is het nu voor groot of klein
iedereen hoopt te vreden te zijn
Toch zijn er ook families waar het niet zo gaat lukken
Die kunnen het geld niet van de bomen plukken
Willen hun geliefdes ook mooie kado's geven
en naar een te gekke avond streven
Doen er alles voor om ook iets te kopen
Ze zullen alle eindjes aan elkaar moeten knopen
dan is mijn bewondering zo groot
dan buig ik mijn hoofd en krijg het schaamrood
of het nu sinterklaas is of kerstavond
voor sommige is het echt een steekwond
lieve mensen ook ik moet er hard voor werken
Maar daar zullen mijn kleintjes weinig van merken
We eten maar een boterhammetje meer
Dan koopt mamma morgen het vlees wel weer.

Iedereen een hele fijne sinterklaas gewenst

— A. Schipper

O, kom maar eens kijken

'Ik ben toch zeker Sinterklaas niet?'
en met een grote dreun viel de deur in het slot.
De boerin keek naar het plastic tafelkleed,
zoals een kind kijkt naar zijn lege schoenen.
Haar vingers grepen naar het vaasje zonder bloemen
(gekregen vorig jaar op 5 december).

In de verte zag ze door de stalraam het silhouet
van een man met een baard, rijdend op een paard.

Nog een paar nachtjes slapen
en alles kwam vanzelf weer goed.

— Jan de Bas

Pakpapier of geur van speculaas
natte sneeuw en ’t vroege duister
Op dak of hier, overal was pieterbaas
Dus wees braaf, zei Moe, en luister

Oh, onbezorgde tijd van sfeer
We plukten bloemen van de ramen
en vroeg daalden wij de trappen neer
Naar gevulde schoenen voor ons samen

Mijn God, wat mis ik de kolenhaard
Kapoentje zingen op moeders schoot
doch bovenal was het meeste waard
het thuisgevoel dat ons samen sloot

— Paul Tesser

sinterklaas,
en pieterbaas.
heb ik nooit gekend,
ben niet eens verwend.
maar daar wil ik nu niet aan denken,
alleen aan mijn kinderen hun geschenken.
ik word dan weer kind,
en schrijf samen met hen naar de sint.
ik speel mee met het speelgoed,
en snoep mee van hun snoepgoed.
en als ik naar die voldane gezichtjes kijk,
heb ik zeker geen spijt.
omdat ik het gemist heb in mijn leven,
en hen zoveel vreugde kan geven.

— Linda Vangheluwe

Dan denk ik aan 't konijntje, dat ik zag
Als kind vóór Sint Niklaas achter het glas
Van dure speelgoedwinkel. O! dat was
Zo'n prachtig beestje, grijs en wit; het lag

Gezellig in zijn mandje in mooi-groen gras;
En als 'k van school kwam, bleef ik iedre dag
Staan kijken, bang, dat 't weg zou zijn. En, ach!
Eens was het weg: en toen begreep ik pas,

Dat ik toch heimlijk steeds was blijven hopen,
dat ik 't zou krijgen. Thuis heb 'k niet gepraat
Over 't konijntje, maar 'k wou niet meer lopen,

Omdat 'k dan huilde, aan die kant van de straat.
Nu zou 'k me zo'n konijntje kunnen kopen,
Maar ik word zelf al grijs. Want alles komt te laat.

— Johan Andreas Dèr Mouw (geboren in 1863, overleden in 1919)