Overlijdensgedichten

Blijf geloven in een toekomst
ook al lijkt de kans maar klein
Blijf geloven in een wereld
die jouw wereld ook kan zijn
Blijf geloven in het leven
in je denken en je doen
Blijf geloven in oprechtheid
en in normen en fatsoen
Blijf geloven in de vrede
en een simpel kort gebed
Blijf geloven in de mens
die zich voor jou heeft ingezet

Blijf geloven in het wonder
dat jouw angsten overwint
Blijf geloven in de onschuld
en in de glimlach van een kind
Blijf geloven dat een ander
ook voor jou wat over heeft
Blijf geloven in de liefde
alle dagen dat je leeft
Blijf geloven in de waarde
en het doel van je bestaan
Blijf geloven dat de mensen
eenmaal samen zullen gaan

Ik droomde eens en zie
Ik liep aan 't strand bij lage tij
Ik was daar niet alleen
want ook onze Lieve Heer liep aan mijn zij
Wij liepen samen 't leven door
en liepen in 't zand
Een spoor van stappen, twee aan twee
Onze Lieve Heer liep aan mijn hand
Ik stopte en keek achter mij
en zag mijn levensloop
De tijden van geluk en vreugd
van groot verdriet en hoop
Maar, als ik het spoor goed bekeek
zag ik langs heel de baan
daar waar 't juist 't moeilijkst was
maar één paar stappen staan
Ik zei toen: Lieve Heer, waarom dan toch?
Juist toen ik U nodig had
Juist toen ik zelf geen uitkomst zag
Op 't zwaarste deel van 't pad
Onze Lieve Heer keek mij toen vol liefde aan
en antwoordde op mijn vragen:
Mijn lieve kind, juist toen 't moeilijk was
toen heb ik jou gedragen

Wanneer ik morgen doodga
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield

Vertel het aan de wind
die in de bomen klimt
of uit de takken valt
hoeveel ik van je hield

Vertel het aan een kind
dat jong genoeg is om het te begrijpen
Vertel het aan een dier
misschien alleen door het aan te kijken

Vertel het aan de
huizen van steen
vertel het aan de stad
hoe lief ik je had

Maar zeg het aan geen mens
ze zouden je niet geloven
ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man, alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou...

— Hans Andreus

Waarom, waarom nou uitgerekend jij
Zonder woorden, zonder afscheid,
zomaar ineens voorbij
In de bloei van je leven ben je van ons weggegaan
Woorden schieten te kort
we hebben zoveel nog niet gedaan
De dood kwam als een dief in de nacht
en heeft niet op de geboorte van je kleinkinderen gewacht
Wat had ik jou graag opa zien worden, maar
nee
De dood kon niet wachten en nam jou gewoon
mee
Zonder pardon, zonder reden, zonder antwoord
Al jouw en onze toekomstdromen compleet
verstoord
Je stond midden in het leven, nog zo vol
vreugde
De geboorte, nieuw leven is waar jij je op
verheugde
Je was nog helemaal niet klaar om weg te gaan
Zoveel dingen blijven ongedaan
Zoveel zinnen, zoveel woorden
Maar het enige wat overblijft is waarom?
Je bent en blijft mijn grote voorbeeld en ik
weet
Jij kijkt daarboven mee
Ik weet dat het nu ook goed met je gaat
Maar liever wil ik dat je nu hier voor me staat
Mij zegt wat ik moet doen en laten
Die dingen zegt waarom ik je soms zo vreselijk
kon haten
Maar nu, en dat is al geruime tijd zo pap
Worden die woorden op waarde geschat
Want dankzij al die woorden ben ik geworden
wie ik ben
En daar ben ik trots op, dat ik nog steeds jouw
dochter ben
Je kleinkinderen die je nooit echt zult zien
Zullen weten dat jij een geweldige opa geweest
zou zijn
En wij zullen zorgen dat je ook daadwerkelijk "beretrots" op
hen kunt zijn
Ik mis je, maar boven alles hou ik van jou
Woorden schieten te kort, had toch nog even
gewacht
Maar het is voorbij
Dag lieve papa, rust maar zacht

— Eileen Oerlemans-Emans

Blijf geloven in een toekomst
ook al lijkt de kans maar klein
Blijf geloven in een wereld
die jouw wereld ook kan zijn
Blijf geloven in het leven
in je denken en je doen
Blijf geloven in oprechtheid
en in normen en fatsoen
Blijf geloven in de vrede
en een simpel kort gebed
Blijf geloven in de mens
die zich voor jou heeft ingezet

Blijf geloven in het wonder
dat jouw angsten overwint
Blijf geloven in de onschuld
en in de glimlach van een kind
Blijf geloven dat een ander
ook voor jou wat over heeft
Blijf geloven in de liefde
alle dagen dat je leeft
Blijf geloven in de waarde
en het doel van je bestaan
Blijf geloven dat de mensen
eenmaal samen zullen gaan

Je was de branding, je was de zee
de rots die nodig was
je gaf me steun, ging met me mee
als ik je nodig had

Je was de patriarch, m'n toeverlaat
kon steeds bij jou terecht
met mijn verdriet en met mijn leed
je luisterde steeds oprecht

Nooit zal ik kunnen vergeten
wie of wat je was
je was een hele goede vader
ik je dochter die je graag mag

Ik was nooit het goede voorbeeld
van een prinses maar eerder van een rebel
je hebt met mij mijn wonden geheeld
en dan redde ik het wel

En papa, als je boven bent
geef me dan even een sein
er zijn vast anderen die je er kent
geloof me, het is er vast heel fijn

Elke avond bid ik steeds
om spiritueel bij jou te zijn
waar je ook bent of zal gaan
ik ga mee, mij krijgt niemand klein

Ik neem geen afscheid, zeg geen vaarwel
ik zeg enkel maar tot ziens
ik weet nog voordat je het beseft
zal ik je ginder wederzien

Heer, sla Uw armen even om mij heen
Ik ben verdrietig, mateloos alleen
Want wie ik liefhad, die ging van mij heen

Ik smeek U: wilt U naar mij luisteren, Heer
Ik zie geen uitweg en mijn hart doet zeer
Want wie ik liefhad, hoort mij nu niet meer

Vind ik ooit weer de rust die het geluk mij gaf?
Heer, buig U over mij en droog mijn tranen af
Want wie ik liefhad, ligt in een koud graf

Heer, geef mij alstublieft een beetje licht
Want donker is de nacht en loodzwaar zijn
gewicht
Hij die ik liefhad, sloot zijn ogen dicht

Heer, ik wil vluchten uit het hier en nu
Want alles lijkt zo zinloos, klinkt zo cru
En wie ik liefhad, is voorgoed bij U

Zegt U nu: "Zet je voeten in Mijn spoor
Ik zal je ondersteunen, kind, vecht dóór
Want wie je liefhad, ging je enkel vóór..."

Vanmorgen werd ik wakker
in een wereld zonder Jen
Een wereld zie ik eigenlijk niet ken

Een wereld waarvan
ik wist
dat hij zou komen
Ook al had je nog zoveel dromen

We hebben allemaal
gezien
hoe je hebt gevochten
Je weet dat ook WIJ Kreng, Kruiper en Sluimer
niet mochten

Je hebt het verschrikkelijk zwaar gehad
En toch heb je steeds feller gestreden

Je wilde het niet weten en knokte door
Daar bewonder ik je voor

Meisje, je bent zo sterk geweest
Je hebt gevochten als een beest

We hebben zaterdag allemaal naast je bed
gestaan
En daar moesten we je laten gaan

Vanmorgen was het even slikken
Ik werd wakker in een wereld
die ik eigenlijk niet ken
Wakker, in een wereld zonder Jen

— Emily de Ruiter

Toen mijn moeder was gestorven
heb ik lang staan kijken naar haar lief gezicht
verstild en gladgestreken waren nu haar
trekken
haar ogen voor altijd zonder licht

Voorbij was haar verdriet
om het vergeten
voorbij haar heimwee
het niet meer weten

Zo rustig lag ze daar in haar laatste slaap
niet meer het kind van de laatste jaren
maar mijn moeder
nu zonder geest

De geest had haar lichaam verlaten
omhoog gestegen als een leeuwerik naar de zon
terug naar haar oorsprong, begin en einde
voorbij de regenboog, terug naar de bron

Kijkend naar haar verstild gelaat
voelde ik de pijn, en mijn verdriet
opnieuw de navelstreng verbroken
maar ik wist ook: zo is het goed

— ingezonden door Elske