Overlijdensgedicht: ‘Hebben woorden wel waarde’

Doof nu het licht en sluit je ogen
en vergeet de strijd
Jouw leven hier is omgevlogen
maar de liefde blijft

Mama, Geruisloos loop je met me mee
mijn schaduw deelt zich steeds in twee
je hand stuurt teder mijn gebaar
zo omarmen wij elkaar

Je glimlach prikkelt als ik praat
je ogen kleuren mijn gelaat
ik word je steeds opnieuw gewaar
zo verwarmen wij elkaar

Zo heerlijk in elkaar verward
zo machtig slaat ons dubbel hart
je staat ook nu weer naast me klaar
zo bewaren wij elkaar

— ingezonden door Roxan

Op jouw rustplaats in de regen
houd ik mijn tranen niet meer tegen
De pijn kan ik niet meer aan
de kracht is op, ik laat me gaan
Ik sta te huilen aan jouw graf
de mooie jaren die je gaf
kunnen mij de troost niet geven
nodig, om zonder jou verder te leven
Voor jouw broer en zussen moet ik sterk zijn
in mijn strijd tegen de pijn....

Jouw handjes hebben nooit gespeeld
je voetjes nooit gelopen
Je hebt je ook nog nooit verveeld
nooit op de toekomst hoeven hopen
Je stemmetje heeft nooit geklonken
zelfs je hartje heeft nooit hoeven bonken
Je oogjes keken ons nooit aan
want...
Je bent van ons heengegaan