Overlijdensgedichtje: ‘Afscheid nemen’

Het verlies was er al voor het einde
het verdriet voordat het afscheid kwam
Toen die onzekere verwarring
bezit van jouw gedachten nam
Maar als we je bezochten elke keer
dan was er steeds die glimlach weer
We voelden mee met je stil verdriet
nu rouwen wij, maar treuren niet

Daarom hebben wij
die handen en die armen
Om als het koud wordt rond het hart
elkaar te verwarmen

Tot het laatst toe wilde je leven
door je sterke wil hiertoe gedreven
Je geest nog op volle kracht
maar over je lichaam had je geen macht

Dit sterretje mocht de aarde niet halen
Mocht niet op de aarde stralen
Dit sterretje zal voor altijd aan de hemel
twinkelen

— Femke Russchenberg