Overlijdensgedichtje: ‘Als de trom is stil gevallen’

Zijn ogen kijken ons niet meer aan
zijn arm zwaait ons niet meer uit
hij is nu van ons heengegaan
ook al zien wij hem niet meer
zijn stem horen wij, steeds weer
voor hem nooit meer zorg en pijn
hij blijft in onze gedachten
hij zal voor altijd bij ons zijn

Dit is het laatste wat ik je kan geven
een hand vol bloemen en een enkel woord
Je bent zo ver al van ons weggedreven
ik weet niet eens of jij ons nog wel hoort
Nog klopt je hart voor ons en voor zo velen
die naast je gingen, al die jaren lang
Verdriet en vreugde, altijd: samen delen
ik houd mijn tranen nog wel in bedwang

Al de gevaren zijn voor jou geweken
God zet vandaag voor jou het licht op groen
Hij zal je helpen bij het oversteken
en straks Zijn woning voor je opendoen
Nu mag je gaan, maar hoe zal ik je missen
je blijde lach, je ogen en je stem
Echter, ik weet, God kan Zich niet vergissen
tot weerziens, in het nieuwe Jeruzalem

Hij die ik liefheb
Hij is ziek
Is stervensziek
En ik, die hem steun
En waarop hij leunt
Ik ben levensziek
Wat heeft het leven nog voor zin
Wanneer de man die ik bemin
Het leven laat
En mij in leegte achterlaat
En als hij huilt, in grootste nood
Dan weet ik, met hem ga ik dood
Ik leef dan niet meer
Bestaan doe ik wel
Zodat ik de kleintjes van opa vertel
Mijn man die ik liefheb
Hij is er straks niet meer
Mijn God in de hemel, alles doet zeer!

— An Royackers Duckers

Een doffe, droge, felle pijn
omvat en wurgt mijn hele denken
mijn ziel en zinnen zijn zo leeg
ik kan geen aandacht schenken

Aan de helderwitte morgendauw
die als een sprei van fijn satijn
ligt uitgespreid: 't graf bedekkend
de pijn dreunt als een droef refrein

Waarom heb ik steeds vergeten
te zeggen dat ik van haar hield?
't is nu te laat; de kist gesloten
wat heeft mij jarenlang bezield?

De kist zakt langzaam in de aarde
en op 't zwartgerande lint
lees ik wat ik had moeten zeggen:
tot ziens mama, uw dierbaar kind...