Overlijdensgedichtje: ‘Als de trom is stil gevallen’

Haar sterven is zo moeilijk te verwerken
Haar leven was ons zoveel waard
Zij was een van de stille, geestelijk sterken
Die iedereen, alleen zichzelf niet spaart

Wachtend op een wonder
in 'n zomer waarin nog heel veel kon
IJdele hoop
besefte ik louter
waarna de herfst begon

Het stormde in mijn hart
en verdriet vulde al mijn dromen
Steeds opnieuw
de vraag
wanneer zal de winter komen?

Nu heb ik het zo koud
en de lente lijkt voorgoed verleden
Maar, voorbij is ook
jouw pijn
jij hebt genoeg geleden

Zomaar uit ons midden

zomaar verloren
zomaar kwijt
de tijd was gekomen
een onmogelijke strijd

zomaar ineens
kon zijn hart het niet aan
zomaar ineens
is hij bij ons vandaan

zoveel vragen
tollend in ons hoofd
zoveel dingen
wat jij had beloofd

helaas was de tijd gekomen

— Elycia

Vreugde en verdriet zijn aan ons voorbijgegaan
Een kind mocht komen, de ander moest gaan
Wij dachten: straks met z'n vieren, o wat fijn
Maar helaas, dit mocht niet zo zijn
Sydney mocht niet meer bij ons komen
Dus hebben wij afscheid genomen
Ondanks dit grote verdriet
Vergeten wij onze Fabian niet
Met hem zijn wij ontzettend blij
We hebben er een hele mooie zoon bij

— W.P. Meyer