Overlijdensgedichtje: ‘Onvoorstelbaar hoe jij je ziekte droeg’
Onvoorstelbaar hoe jij je ziekte droeg
nooit klaagde en nooit vroeg
Toch nam deze strijd je volledig in beslag
en namen wij afscheid van je, elke dag
Tot onze spijt kwam er geen wonder
moeder, bedankt... voor ons blijf je heel
bijzonder
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Na alle fijne jaren die wij met je mochten
delen
nam God je bij de hand
hij heeft geluisterd naar je gebeden
je stap voor stap geleid naar het Beloofde Land
En naast de droefheid die we moeten dragen
is er het weten: God heeft je bevrijd
hij gaf ons niet het antwoord op ons vragen
maar schonk ons uitzicht op Zijn eeuwigheid
Aan de hemel staat een stralende ster
dat is mijn vader, heel hoog en heel ver
Ik zou wel even willen kijken waar hij dan ook
is
Even willen vragen hoe het gaat
en zeggen dat ik hem zo mis
Al was het maar voor even
kijken hoe mijn vader nu leeft
Even de groetjes doen van ons allen
en zeggen hoeveel men nog om hem geeft
Dan denk ik maar aan eerder
hoe leuk het samen is geweest
Ook al is mijn vader er niet meer
mijn vader leeft nog steeds
— Esther
Vanaf de aarde
blijf ik aan je denken
want daar in het land
van gedachten en dromen
kan ik je mijn liefste
wensen schenken
Ik stuur ze omhoog
langs zonnestralen
die met hun warmte
mijn liefde vertalen
Het lachende maantje zegt:
"Ga jij maar en blijf, het is goed!"
Leef het echte leven
Zoals het eigenlijk moet...
Je broertje Tim
†