Overlijdensgedichtje: ‘Boven akkers, stad en land’

Zwijgzaam, stil en zonder vragen
wilde hij zijn ziekte dragen
hij vocht met al zijn levenskracht
voor elke nieuwe dag en nacht
zo is hij langzaam, moegestreden
uit ons midden weggegleden
en na een dappere maar ongelijke strijd
uit zijn lijden nu bevrijd

Memories keep the one you loved
close to you in spirit and thought
and always in your heart
today and forever

Ik kan mijn emoties niet kwijt hier
daarom maak ik voor jou een gedicht op papier
Mijn pen begint vanzelf de woorden te schrijven
waarom mocht jij niet langer bij mij blijven

Jouw sterven is zo
moeilijk te begrijpen
afscheid nemen kon niet meer
Te weten dat ik jou voorgoed moet missen
dat doet zo ontzettend zeer

Ons broer en zus
zijn behoort tot het verleden
want jij bent plots uit dit leven gegleden
Ik werd soms gek van verdriet
stoppen met huilen ging haast niet

Jij hebt extra
kleur aan mijn leven gegeven
waarom mocht jij niet langer blijven leven
Ik had je nog zoveel willen zeggen
misschien ook nog iets uit willen leggen

Maar ik weet zeker
er komt een keer
dan zien wij elkander weer
Ik moet verder, dat is waar
maar dit alles valt mij zwaar

Wat is tijd, ik ben
je kwijt
je was te jong, nog niet voorbereid
Toch is er iets dat troost mij nog het meest
ik ben er trots op dat jij mijn broer bent geweest

— Jolanda J.

Het lijkt altijd ergens anders te gebeuren
En dan is het ineens zo dichtbij
Het komt als een dief in de nacht
Waarom Kees, waarom jij?