Overlijdensgedichtje: ‘Je was een rots in de branding’

Zijn stem zwijgt voor altijd
zijn ogen voorgoed gesloten
de oneerlijke strijd
heeft hij voor ons besloten

Ik weet, hij is niet meer
maar begrijpen doe ik het niet
waarom kwam hij niet weer
toen hij ons hier achterliet

Het gebeurde te snel
hij ging te vroeg
ik heb je nodig
we hadden nog zoveel voor de boeg

Ik wil de dromen van bergen dromen
en zingen in een juichend vogellied
Ik wil vergeten al mijn grauw verdriet
en eindelijk weer de stille rust verwerven
een kind van God te zijn - en anders niet

Geef mij wanneer de dag is dat ik afreis
niet uw donkere rouw
maar de glimlach van drie witte rozen
dat ik glimlach in hun morgendauw

Doof nu 't licht en sluit je ogen
en vergeet de strijd
jouw leven hier is omgevlogen
maar je liefde blijft

Laat nu die laatste droom maar komen
en wees niet meer bang
jouw nacht van vrede is gekomen
na een leven lang

En waar jij gaat laat ik mijn hart
en ziel met jou meegaan
jouw taak op aarde is voldaan
zoals je was in alle liefde
zo zal je gaan