Overlijdensgedicht: ‘Wie zal mijn tranen drogen’
Wie zal mijn tranen drogen?
Vol verdriet schreeuw ik je naam naar de
horizon
De dag is als een grauw gordijn
Mijn toekomst vol beloftes is verdwenen
Wie zal de barsten helen
En ze strelen tot ze niet meer pijnlijk zijn?
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Zoals een boot heel langzaam
achter de horizon verdwijnt
zo hebben wij de laatste jaren
stap voor stap
afscheid van je moeten nemen
wat blijft zijn onze herinneringen
Herinnering
Als dit het einde is
en verder niets
dan is er leegte
gemis, verdriet en
tranen om wat eens was
en niet meer is
Maar er is meer
dan lijf en leden
veel meer
want wat een mens bezielt
dat is, dat was
zijn geest, zijn kracht
zijn denkvermogen
alle gaven van zijn hart:
zijn goedheid grenzeloos
de sterkte van zijn woord
zijn hartelijk gebaar
Dat alles leeft
leeft voort in die hem kenden
die van hem hielden
en blijven houden
omdat zijn geest
nooit, nooit vergaat
Voor Youri
Zo mooi ter wereld gekomen
Om ons twaalf dagen van
geluk, verdriet, hoop en pijn te geven
Zoveel pech in je korte leven
Geen leven zonder verleden
geen leven zonder toekomst
twee lieve kinderoogjes kijken ons weer aan
en doen ons leven verder gaan
— ingezonden door Yvonne