Overlijdensgedicht: ‘Wie zal mijn tranen drogen’
Wie zal mijn tranen drogen?
Vol verdriet schreeuw ik je naam naar de
horizon
De dag is als een grauw gordijn
Mijn toekomst vol beloftes is verdwenen
Wie zal de barsten helen
En ze strelen tot ze niet meer pijnlijk zijn?
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Hoi, daar zijn we weer
Maar we hebben meer geluk deze keer
Want Dionne kijkt vanaf een sterretje op
haar broertje neer
— ingezonden door Yvonne
Wij kijken naar boven
met in onze harten een wens
Nog één keer nieuw leven
en zie.....
Een dierbare ster straalt
stille getuige van vreugde en verdriet
— ingezonden door Corina Schuurman
Duizend woorden zijn te weinig
om te zeggen hoe je was
Duizend woorden zijn te weinig
voor de omvang van de wanhoop
toen je lichaam niet genas
Duizend woorden zijn te weinig
voor de grootte van jouw moed
vanaf het begin tot aan je afscheidsgroet
Nooit zullen wij je echt leren kennen
Nooit begeleiden, naast je staan
Nooit zullen wij je mogen verwennen
Voordat we dat mochten ben jij gegaan
— ingezonden door Nicole van Bergeijk