Overlijdensgedicht: ‘Intens verdrietig om wat niet meer is’

Mijn allerliefste vrouw, onze mama, mijn
jongste kind
door ons allen zeer bemind
Jouw gezin, je dierbaarste bezit, vredig bijeen
dit hield je op de been
Jouw gastvrijheid en unieke warmte, bij
iedereen bekend
daarmee heb je vele harten verwend
Jouw hobby tot kunst verheven
waardoor je alle moeilijkheden de baas bent
gebleven
Rust zacht in de nieuwe wereld die jij gaat
betreden
wij zullen je nooit vergeten!

Soms zijn woorden overbodig
en is zwijgzaamheid gepast
aanwezig zijn is niet nodig
want wat je lief hebt houd je vast

Mama, Geruisloos loop je met me mee
mijn schaduw deelt zich steeds in twee
je hand stuurt teder mijn gebaar
zo omarmen wij elkaar

Je glimlach prikkelt als ik praat
je ogen kleuren mijn gelaat
ik word je steeds opnieuw gewaar
zo verwarmen wij elkaar

Zo heerlijk in elkaar verward
zo machtig slaat ons dubbel hart
je staat ook nu weer naast me klaar
zo bewaren wij elkaar

— ingezonden door Roxan

Maar als het waar is dat door grote dromen
Het zwaarst verlangen over wordt gebracht
Tot op de verste ster, dan zal ik komen
Dan zal ik komen, iedere nacht