Overlijdensgedicht: ‘De mensen van voorbij’
De mensen van voorbij
zij blijven met ons leven
De mensen van voorbij
ze zijn met ons verweven
In liefde, in verhalen
die wij zo graag herhalen
In bloemengeuren, in een lied
dat opklinkt uit verdriet
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
"De herinnering is het "Paradijs"
waaruit niemand verjaagt kan worden"
— Hans van den Berg
Dan voel ik op mijn lippen
die goedheid als een avondzoen
't is goed in 't eigen hart te kijken
en zó haar ogen toe te doen
Je was deskundig en gedreven
Je ging voor "blijven leven"
Jouw hoop en wilskracht, moed ten spijt
Bleek dit een ongelijke strijd
Je moest de zaak uit handen geven
Wanneer je terugblikt in het leven
Blijkt alles te snel zijn gegaan
Het duurde allemaal maar even
Dat ritme van een lach en een traan
Alles moest je uit handen geven
Het levenstempo werd te zwaar
Het radarwerk heeft het begeven
Het uurwerk is stil blijven staan