Overlijdensgedicht: ‘De mensen van voorbij’

In de tunnel van verdriet
waar je licht noch toekomst ziet
waar 't gemis je lichaam raakt
waar je hete tranen laat
tot in je ziel de leegte voelt
daar is het leven onderkoeld
afscheid nemen doet zo'n pijn
en 't zal altijd bij me zijn
blijven tot m'n laatste snik
je liefste verliezen blijft, weet ik

Op een morgen heb je langs de weg een engel
ontmoet
En jij ging mee
Plukt nu de sterren in een verloren paradijs
Waarom kan de hemel niet op aarde beginnen

Ik stel me voor hoe het zal gaan
als we ooit weer bij elkaar staan
Zal jij me dan herkennen
zullen we elkaar met warmte verwennen
Zal jij me dan een hand geven
en me meenemen naar jouw leven

Ik stel me voor
op jouw gezicht staat een lach
jouw ogen fonkelen als sterren in de nacht
Jij bent de liefste die er is
ik wil je gewoon laten weten dat ik je mis

Ik stel me voor
dat het zo zal gaan
als we ooit weer
hand in hand zullen staan

— ingezonden door Ilse Degowie

Ik zie je voor me
zo ontzettend klein
maar heel mooi
om trots op te zijn
ik mocht je niet leren kennen
ik mocht geen moeder voor je zijn
het doet pijn
de mensen vergeten
ach, ze moesten eens weten
hoe mooi je was
dan begrijpen ze pas
dat ik je niet zo snel gaan laten kan
je nog in mijn hoofd zit elke dag
ze willen er niet over horen
maar je bent echt geboren
je was ons kind
al was je zo klein