Overlijdensgedicht: ‘Opeens was je verdwenen’
Opeens was je verdwenen
We konden er niets aan doen
We hebben niet eens afscheid kunnen nemen
Niet eens een kleine zoen
De leegte die je
hebt achtergelaten
Zit nu in ons hart verstopt
En de lege gaten
Zijn met verdriet volgepropt
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Mijn tranen vallen op
je koude handen
wanneer ik naar je kijk
Telkens denk ik aan die handen
nooit meer... binnen handbereik
— Ria Schut-Diks
Wanneer we al het werk gedaan hebben
waarvoor we naar aarde zijn gezonden
mogen we ons lichaam afleggen
dat onze ziel gevangen houdt
zoals een cocon de latere vlinder omsluit
En wanneer de tijd is gekomen
kunnen we het loslaten en zullen we vrij zijn
van pijn
vrij van angst en zorgen - vrij als een heel
mooie vlinder
en terugkeren naar huis bij God....
Bijzondere mensen sterven niet
zij gaan wel
maar blijven toch
voor altijd....
Negen maanden opnieuw beleven
Met heel veel vreugde, maar ook met pijn
Jij hebt ons een nieuwe toekomst gegeven
We zijn dolgelukkig dat je eindelijk bij ons
mag zijn