Overlijdensgedicht kind: ‘Hoog boven mijn hoofd’

Eens waren er voetjes
die schopten
en beentjes die trapten in mij

Eens waren er handjes
die klopten
maar dat is voor altijd voorbij

De zon gaat op, de zon gaat onder
een nieuw leven is steeds een wonder
voor ons bleef die zon onder
zonder dat je het levenslicht hebt gezien
moest je ons al verlaten
hoe groot het verdriet, de pijn, de onmacht is
is niet over te praten

Schitterende sterren
en een lachende maan
zien je naar je veilige plekje
op aarde gaan

Na negen maanden wachten
hoop ik jullie pijn te verzachten
Hulpeloos en o zo klein
wil ik jullie zoontje zijn
Ik weet, mijn broertje Jordy kan ik nooit
vervangen
maar dat is ook niet wat jullie van me
verlangen
Ik zoek een plekje zo knus en fijn
mag het jullie huisje zijn?

— ingezonden door Hilde Op de Beeck