Overlijdensgedicht kind: ‘Gevochten als een tijger’

Een leven nog zo klein en pril
een leven nog zonder eigen wil
Nog veilig geborgen in moeders schoot
vond jij in rust een stille dood
Negen maanden had je bijna volbracht
maar we hebben tevergeefs gewacht
Je was zo mooi, zo zacht, zo fijn
heel even mochten we bij je zijn
Hoeveel we van je zullen houden
zul je nooit weten
Lieve Sven
we zullen je nooit vergeten

Daphne

Een klein mensenkind zweefde tussen hemel en
aarde en riep:
Heer, waar moet ik naartoe: ik weet het niet?
De Heer riep: Kom jij maar bij mij
Ik heb je nodig als kleine engel aan Mijn zij
Het kind riep: Maar dan hebben mijn vader en moeder zoveel verdriet
De Heer sprak: Ook hen vergeet ik niet
Ik geef ze al Mijn liefde en kracht en leid ze
door deze donkere nacht
Maar weet er komt een dag dat ze aan jou,
kind, denken met vrede, liefde en een glimlach

— Ria Swiatalski; ingezonden door Eveline Dolamsn

Zo klein, zo kwetsbaar, zo van ons
niet sterk genoeg voor een aards bestaan
Maar wel uit liefde geboren
en in liefde heengegaan

Negen maanden woonde jij bij je mama in
En vandaag ben je dan geboren
Lieve Cynthia, welkom in ons gezin
Je bent nu nog klein en kan je niet weten
Dat je een broertje hebt die wij nooit zullen
vergeten
Met Sander zal je nooit kunnen spelen
Maar onze liefde voor hem
Willen we graag met jou delen

— ingezonden door Anja Marée