Overlijdensgedichtje: ‘Een dierbare dode’

Je gaf me je liefde, bezorgdheid en trouw
Ik heb genoten van die jaren met jou
Ik weet dat het jou ook goed heeft gedaan
Maar ik zal je missen bij het verder gaan

In een ogenblik van stilte
bij een groot verdriet
is het fijn dat men er is
en hoeven woorden niet
In een ogenblik van stilte
vooral na zo'n groot gemis
zegt aanwezigheid voldoende
voel je echt wat vriendschap is

Eén jaar
het is nog steeds niet echt
en elke dag weer een nieuw gevecht
van buiten een lach, van binnen een traan
voor het oog met ons drieën verder gaan
soms gaat het goed, vaak heel zwaar
maar we redden het wel, wij met elkaar
trots kun je op ons zijn
we doen het goed, ondanks de pijn
en in ons hart, dat blijft een feit
gewoon met ons viertjes.... voor altijd

De Brug
Breng jij mij op weg tot aan de brug
ik ben zo bang om daar alleen te staan
Als wij daar zijn, ga niet direct terug
maar wacht totdat ik overga en zwaai me na
dan voel ik me veilig en vertrouwd
Breng jij mij op weg tot aan de brug
ik heb geen idee hoe diep het water is
De overkant lijkt mij zo ver
je kunt de oever hier niet zien
Zover het oog reikt, zie ik mist
ik twijfel aan het verder gaan
Je angst voor de dood
is als je angst voor het leven
Het nieuwe lijkt te groot
om het oude op te geven
In de diepte van je verlangen
ligt de kennis van het nieuwe leven
Zoals de vlinder al weet van het vliegen
in zijn donkere cocon
Breng jij mij op weg tot aan de brug
en ga dan niet vlug terug
Zwaai me na, als ik er over ga
een heel klein duwtje in mijn rug
Is alles wat ik nog verlang van jou
Ik ga nu gauw
want het begin is reeds in zicht:
ik voel de warmte van een licht

— ingezonden door Jennifer Schröder