Overlijdensgedicht: ‘Verdriet is verdrietig’

Beetje bij beetje moesten we je verlaten
We konden uiteindelijk niet meer met je
praten
Die blik, die stilte, dat deed vaak zeer
De mama van vroeger was je niet meer
We zagen heel goed je stille verdriet
Maar helpen konden we je niet

Wat er verder ook nog gebeurd in mijn leven
Jij bent er niet meer bij
Maar je bent en blijft mijn moeder
Dus leef je voort in mij
Haar handen hebben voor ons gewerkt
Haar hart heeft voor ons geklopt
Haar ogen hebben ons tot het laatst gezocht
Zij heeft haar taak volbracht
Zij ruste in vrede

In een leven vol inhoud
Rijk aan humor en door wilskracht omgeven
Heeft hij alles wat hij bezat
Teruggegeven voor 't eeuwige leven

Hoi, daar zijn we weer
Maar we hebben meer geluk deze keer
Want Dionne kijkt vanaf een sterretje op
haar broertje neer

— ingezonden door Yvonne