Overlijdensgedicht: ‘Nooit een onvertogen woord’
Nooit een onvertogen woord
hebben we van haar gehoord
Je hoorde haar nooit zeuren
en liet alles maar gebeuren
Waar haalde je de kracht vandaan
om zo nog jaren door te gaan
Veel stille pijn heb je geleden
nu is de grote strijd gestreden
Meer overlijdensgedichten
Het is tijd
Het is tijd
ik moet nu gaan
ik zal geen afscheid nemen
Kijk naar me uit in de regenbogen
hoog in de lucht
als de zon weer opkomt
en de hele wereld nieuw is
kijk dan naar me uit
en hou van me
zoals ik van jullie gehouden heb
— ingezonden door Jacqueline Lamain
When I'm sad and lonely
When I'm sad and lonely
and everything goes wrong
I seem to hear you whisper
cheer-up and carry ond
And when I see your photo
you seem to smile and say
Don't cry... you know I love you
we'll meet again some day
— ingezonden door Sjoukje
In haar dromen zag zij deze mooie tuin
In haar dromen zag zij deze mooie tuin
ergens in het Oosten
Hoge bomen waakten dag en nacht
hun bladeren zorgden voor schaduw
en vogels vonden er onderdak
Overal stonden
bloemen
nooit had zij zoveel kleuren gezien
De rozen geurden en verderop de jasmijn
"Hoe komt het toch" dacht zij
dat ik haar nooit eerder heb gezien
dat mijn ogen gesloten bleven voor zoveel
schoonheid
Vanuit de verte
werd zij geroepen:
er wenkte iemand
zij kon niet zien wie
Dan voelde zij
hoe zij er
zacht en teder
naartoe getrokken werd
Zij verweerde zich
niet
waarom zou zij
het was hier mooi
zo licht, zo vredig
En juist op dat
moment
dat zij die passeerde
hoorde zij een vertrouwde stem
"hier mag je rusten, Welkom thuis"
Een wereld die zo groot leek
Een wereld die zo groot leek
nu lijkt het zo klein
Soms onbegrepen en niet gehoord
gevoelens die moeilijk te omschrijven zijn
Maar onze liefde voor jou is zonder twijfel
groter dan de wereldbol en zeker zonder schijn
— Femke Russchenberg
Staat het er niet tussen?
Laat er een schrijven die precies past. Dit heb je al gekozen:
- Overlijden
- Gedicht