Overlijdensgedicht: ‘Nooit een onvertogen woord’

Waarom al dat vechten
waarom al die pijn
Je wilde hier niet weg
je wilde bij ons zijn
De strijd was oneerlijk
en geheel niet terecht
Je wilde nog graag verder
maar verloor dit gevecht

— Ria Schut-Diks

Zo plotseling ben je van ons heengegaan
Daar heeft niemand ooit bij stilgestaan
Wat in onze herinnering blijft is je lach
Je genoot van het leven
Bedankt voor alles wat je hebt gegeven

Hij had de schoonheid van de akkers lief
't land van vruchtbaarheid en ruimte
tot ook zijn dromen kleiner werden
een tuintje, een plaatsje, dieren en wat gerief
maar nu een hemel zonder grenzen

Liefste mam, je blijft leven
je blijft in mijn gedachten zweven
ik denk nog steeds aan jou
de persoon van wie ik zielsveel hou
Ik weet het wel, je bent dood
en daarom is mijn verdriet ook zeer groot
maar ik zie je schoonheid in een bloem
en je lach weerklinkt in de bijen hun gezoem
Ik hoop dat je gelukkig bent hierboven
verlost van die onmenselijke pijn
maar ook weggerukt uit ons zalig samenzijn
Ik zal je alvast iets beloven
nooit zal ik jouw licht in mijn hart doven
en ik zal maken dat je trots op je zoon kan zijn