Overlijdensgedicht: ‘Liefste mam, je blijft leven’
Liefste mam, je blijft leven
je blijft in mijn gedachten zweven
ik denk nog steeds aan jou
de persoon van wie ik zielsveel hou
Ik weet het wel, je bent dood
en daarom is mijn verdriet ook zeer groot
maar ik zie je schoonheid in een bloem
en je lach weerklinkt in de bijen hun gezoem
Ik hoop dat je gelukkig bent hierboven
verlost van die onmenselijke pijn
maar ook weggerukt uit ons zalig samenzijn
Ik zal je alvast iets beloven
nooit zal ik jouw licht in mijn hart doven
en ik zal maken dat je trots op je zoon kan zijn
Meer overlijden & rouw gedichten
Jouw sterven is zo moeilijk te verwerken
Jouw sterven is zo moeilijk te verwerken
het doet nog zoveel pijn
te moeten leven met de gedachte
dat jij nooit meer bij me zult zijn
Jouw sterven is zo moeilijk te begrijpen
afscheid nemen ging niet meer
te weten dat ik jou voorgoed moet missen
dat doet zo verschrikkelijk veel zeer
Ik had je nog zoveel te zeggen
nog zoveel dingen uit te leggen
maar ik weet, er komt een keer
dan zien wij elkander weer
Ik was er niet op voorbereid
Ik was er niet op voorbereid
het ging allemaal zo vlug
waarom gunde hij ons niet nog wat meer tijd
kom alsjeblieft nog even terug
Ik kan hem niets meer zeggen
ik kan hem niets meer vragen
de herinnering aan hem
zal echter nimmer vervagen
Geef me nog eenmaal
voor de allerlaatste keer
de kans afscheid te nemen van hem
en verzacht daarmee dit onbegrijpelijke zeer
Als de liefste mens wordt weggedragen
Als de liefste mens wordt weggedragen
als de liefste van de wereld
daar roerloos ligt
geen woorden meer zegt
en het gezicht zo koud
en kleurloos en gesloten
niet meer vertelt
hoeveel die liefste van je houdt
dan scheurt er iets van binnen
het doet schrijnend pijn
en alles in je schreeuwt
en roept en dwingt
dat het niet waar kan zijn
Schreeuw en huil
je verdriet naar buiten
al brengt het haar niet terug
doet haar niet bewegen
het zal ruimte maken voor een nieuw gevoel:
zij houdt nog van jou
haar liefde heeft andere vormen gekregen
liefde is niet dood te krijgen
onze ogen kunnen niet zien
onze oren niet horen
zo bijzonder is nu haar liefde
als je tranen gedroogd zijn
en binnenin je is het stil
alsof de storm is gaan liggen
dan kan je hart het voelen:
haar liefde is nog bij je
Je was zo mooi, veel te mooi om te leven
Je was zo mooi, veel te mooi om te leven
Want de engelen wilden je niet aan ons geven
We mochten je even zien, maar meer ook niet
Jou niet kunnen verzorgen doet ons veel
verdriet
Je bent onze zoon, onze tijger, onze engel
Maar waarom ben je nou niet onze Bengel
Waarom wou je niet huilen, konden wij je niet
horen
Je bent toch immers in deze wereld geboren
Te vroeg, maar dat mag tegenwoordig niet
baten
Toch ondanks alles, lieve zoon, heb jij ons
verlaten
Ik mis je zoveel, dat kan niemand weten
Maar onthoudt dit goed: ik zal jou nooit meer
vergeten
— Silvana van Beek