Overlijdensgedicht: ‘Opa’
Opa
We vragen aan oma
wanneer kom je terug
Ze zegt dan, je bent
bij de engeltjes
hoog in de lucht
Zwaai maar naar boven
zodat hij jullie ziet
Dag lieve opa
wij vergeten je niet
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Soms is er zoveel wat we voelen
maar zo weinig wat we kunnen zeggen...
Wie zal mijn tranen drogen?
Vol verdriet schreeuw ik je naam naar de
horizon
De dag is als een grauw gordijn
Mijn toekomst vol beloftes is verdwenen
Wie zal de barsten helen
En ze strelen tot ze niet meer pijnlijk zijn?
Toen mijn moeder was gestorven
heb ik lang staan kijken naar haar lief gezicht
verstild en gladgestreken waren nu haar
trekken
haar ogen voor altijd zonder licht
Voorbij was haar verdriet
om het vergeten
voorbij haar heimwee
het niet meer weten
Zo rustig lag ze daar in haar laatste slaap
niet meer het kind van de laatste jaren
maar mijn moeder
nu zonder geest
De geest had haar lichaam verlaten
omhoog gestegen als een leeuwerik naar de zon
terug naar haar oorsprong, begin en einde
voorbij de regenboog, terug naar de bron
Kijkend naar haar verstild gelaat
voelde ik de pijn, en mijn verdriet
opnieuw de navelstreng verbroken
maar ik wist ook: zo is het goed
— ingezonden door Elske
Er is de pijn om het gemis
En dankbaarheid om wat wij kregen