Overlijdensgedicht: ‘Als de weg die je moet gaan’

Als je ouder wordt
en niet meer weet waar je bent
Als je mensen ziet
maar ze niet echt meer herkent
Als je toch blijft strijden
om bij ons te leven
Dan hopen wij
dat je nu de rust is gegeven

Menigeen klopte aan jouw deur
altijd deed je open
maar ik mocht zonder kloppen binnenlopen
Nu klop ik keer op keer
maar jij doet niet meer open
Kon ik nog maar even zoals toen
zomaar bij je binnenlopen

De strijd is gestreden
het leed is geleden
Angst, pijn en verdriet
voor eeuwige vrede

De wind
streelt als jouw hand
zacht langs m'n wang
de bladeren
fluisteren jouw naam
zacht in m'n oor
ondanks de pijn
van het gemis
hoor ik zeggen
ga door, ga door, ga door