Overlijdensgedichtje: ‘In je hart wonen mensen’

Elk definitief afscheid doet pijn
't is of een draad wordt doorgesneden
waarmee je vast zat aan 't heden
waardoor je deel van een geheel mocht zijn

Alles ontnomen
zelfs mijn dromen
waar ik mij blind op staarde
kostte mij mijn eigenwaarde
en een eigen plekje op deze aarde

's Morgens reed hij weg...
bruisend vol leven
's Avonds bleef hij weg...
geruisloos de dood in gedreven
Op het kruispunt op de weg
op een kruispunt in het leven

Als ik ga, moet je niet huilen
want echt weg ben ik eigenlijk niet
mijn lichaam is duizend dingen
heb daarom niet zoveel verdriet

ik ben de wind
ik ben de regen
ik ben de zon
het jonge gras
ik ben de sneeuw
en duizend dingen
ik ben weer degene die ik was

En als je wakker wordt, bekijk dan
de bomen en de blauwe lucht
kijk naar de vlinders en de bloemen
en kijk naar de vogels in hun vlucht

Want al die duizend dingen ben ik
sinds ik mijn lichaam achterliet
die duizend dingen zijn mijn leven
dus zie je, echt weg ben ik niet

— ingezonden door Elske