Overlijdensgedichtje: ‘Wakker geschud’

Leven is dankbaar zijn
voor het licht en de liefde
voor de warmte en de tederheid
in mensen ons omgeven
leven is mensen en dingen omhelzen
en weer loslaten....

Mijn liefde blijft aanwezig
zal niet worden uitgeblust
Maar er is geen hand meer in de mijne
geen mond meer die mij kust
Geen lach meer in de verte
geen streling door mijn haar
Niet meer samen zitten
en kijken naar elkaar
Onwerkelijk is nog het gemis
maar ik moet nu leven
met hoe eenzaam, eenzaam is

Je wordt alleen geboren
en alleen ga je heen
Zodra je dit begrijpen gaat
sta je wel alleen
Dan heb je al wat meegemaakt
en sta je aan de kant
Zodra je dit begrijpen gaat
is je kaars haast opgebrand

Ik vind geen woorden om het je te zeggen
hoe wij hem zullen missen, allemaal
Het diepste gevoel is moeilijk uit te leggen
het hart spreekt een niet uit te spreken taal
Dit sterven is zo moeilijk te verwerken
zijn leven was ons allen zoveel waard
Hij was een van die stille, geestelijk sterken
die iedereen, alleen zichzelf niet spaart
Ik vind geen woorden om je troost te brengen
want hier zwijgt mijn verstand, mijn mond staat stil
Wie kan zijn leven met één dag verlengen?
het is precies zo lang als God het wil
Ik weet het niet, ik kan de zin niet vinden
van wat God met dit sterven heeft bedoeld

— Rowéna Vittali