Overlijdensgedicht: ‘Verdriet is menselijk verder komen’

De lucht is vol
grijze regenwolken
het is triest om ons heen
alles huilt

We zijn nog even
bij elkaar
voor het laatst
heel bizar maar ook
heel logisch

We gaan op weg
de grijze wolken zijn verdwenen
alles glimlacht voorzichtig
om ons heen

Water, gras,
bomen
om ons heen is alles
natuur
het wijst ons de weg

Jij wordt bevrijd
en wij
wij voelen ons bevrijd
tegelijkertijd

Nog heel even
samen
wel tranen, geen verdriet
bloemen om ons heen
en bloemen in onze handen

We gaan weer
terug
de zon breekt door
alles lacht
het is goed

— Ingrid van Winsen

Laat me even
even alleen
met de stilte
stilte om me heen
't verdriet neemt de zee
hopelijk eens met zich mee

Mijn moeder is een foto aan de wand
Zo kijkt ze mij al jaren ernstig aan
En vaak blijf ik daar even stil bij staan
En neem haar beeltenis voorzichtig in mijn
hand

Ik ken haar niet, heb haar ook nooit gekend
Zij heeft mij gedragen en uit haar ben ik
geboren
Maar voor ik het besefte heb ik haar weer
verloren
En dat is een gemis dat levenslang niet went

Mijn kinderen
wiegde zij niet in haar armen
En ik heb nooit geweten of ze voor mij liedjes
zong
En in mijn ogen blijft ze eeuwig jong
Had ik maar een herinnering waar ik me aan
warmen kon.....

— ingezonden door Mieke van Mierlo

Als een vlindertje zo klein
groeide jij in mij
Nu ben jij
het vlindertje
van mijn gedachten