Overlijdensgedichtje: ‘En altijd is het zo geweest’

Jij
zonder gezicht
weet wat ik voel

Jij
zonder stem
hoort wat ik bedoel

De letters komen uit het niets
ze menen het
ze zeggen me iets

De brieven
vol begrip
en medeleven
zomaar
van iemand
uit een hart gegeven

Zonder jouw ogen te zien
weet ik dat daar tranen staan
samen verder
samen er doorheen gaan

Mensen
zonder stem
zonder gezicht
de letters
de woorden
die de pijn
iets verlicht

Zo klein, zo kwetsbaar, zo van ons
niet sterk genoeg voor een aards bestaan
Maar wel uit liefde geboren
en in liefde heengegaan

De moeder kijkt omhoog
naar die grote hemelboog
Zij heeft tranen in haar ogen
denkt aan het kind dat eens in haar heeft
bewogen
en uit haar werd geboren
dat ze nu door de dood heeft verloren
Vraagt zich af waarom het zo moest zijn
het verdriet doet zoveel pijn
Zij hoort de wind die fluistert
en zij luistert
Maar de wind kan haar ook niet helpen
om haar tranen te doen stelpen
Zij voelt alleen maar het gemis
om het kind dat er niet meer is
De moeder wordt nooit meer degene die zij
ooit was
die ging heen met haar kind, zijn as...

De natuur is nog steeds onvoorspelbaar
Het neemt en geeft wanneer ze wil
Dat hebben wij opnieuw ondervonden
Bij de geboorte van onze prachtzoon
In gedachten zijn wij een gezin van vier