Overlijdensgedichtje: ‘En altijd is het zo geweest’
En altijd is het zo geweest
dat de liefde haar eigen
diepte niet kent
dan op het uur der scheiding
— ingezonden door Mirjam van Stokkom
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Dank je wel, geleende schouder
dat ik even leunen mocht
dat ik even klein mocht wezen
dat een hand de mijne zocht
Dank je wel, troost zonder woorden
voor het simpele stille zijn
voor het trachten mee te dragen
van dezelfde zielenpijn
Niets kan de leegte van een
afwezigheid vullen....
maar dankbaarheid
verandert de pijn der herinnering
in stille vreugde
Een pas ontloken bloem die al geurt naar
persoonlijkheid
en plotseling wordt deze bloem ruw weggeplukt
Een lege plek... tranen van verdriet
wat hadden we jou graag zien open bloeien
Nu volg jij je weg, aan ons zicht onttrokken
een weg naar het licht!
Zo kortstondig
zo snel weggenomen
maar je blijft bij ons
waar je ook bent